در روزهای اخیر خبر "اعتصاب غذای زندانیان کرد" یکی از سرتیترهای اخبار موجود در سایتهاست. بدنبال آنهم، گروهها و دسته بندیهای ناسیونالیست کرد فورآ بخط شده و از آن اعلام حمایت کرده اند و برای رساندن صدای این زندانیان ظاهرآ به فعالیتهایی هم دست زده اند.
ضدیت و دشمنی بی حد و مرز رژیم اسلامی با هرگونه حق شهروندی، تاکنون رویِ خیلی از نیروها و دستجات سیاسی در اپوزیسیون را سفید نگاهداشته است. گروهها و جریانات ناسیونالیست از این دسته اند. این نیروها که در هر دورهُ حاد و تیره تر شدن روابط و مناسبات سیاسی بین دولتهای امریکا و ایران، امید بقدرت رسیدن خود و حاکم شدن بر زندگی و جان مردم را در دخالت نیروهای امریکا در اوضاع ایران مییابند، فورآ بفکر راه انداختن بساط تفرقه و جداییهای ملی و قومی بین مردم میافتند. این نیروها تا حال چندبار بمحض  و بموازات کاهش تنشهای سیاسی بین دولتهای ایران و امریکا امیدهایشان برباد شده و بهوا رفته است و دوباره در قالب بی خاصیت خود فرو رفته اند. راه انداختن مسئلهُ "زندانیان سیاسی کرد" هم تقریبآ کاری از همان نوع است. اگر کسی یا گروه و حزب سیاسی ای واقعآ مخالف دستگیری انسانها بر مبنای داشتن نظرات و عقاید سیاسی ست، اگر حزبی و یا گروهی واقعآ مدافع آزادی زندانیان سیاسی ست، قاعدتآ میبایستی بعنوان اولین گام در راه احقاق حقوق این افراد، موافق اتحاد و همبستگی کلیهُ زندانیان سیاسی و مدنی باشد. اگر حزبی یا جریانی واقعآ طرفدار آزادی زندانیان سیاسی و مدنی ست، بایستی تلاش کند که نیروی هر چه بیشتری را حول این خواست انسانی فراخوان داده و بسیج کند. تلاش اخیر جهت تقسیم بندی زندانیان بر مبنای تعلق ملی و قومی، نه تنها مغایر با ابتدایی ترین الفبای مبارزه در راه آزادی انسانهای دربند بلکه تلاشی دیگر جهت تقسیم صفوف انسانهاست. دسته بندی کردن زندانیان سیاسی برهر مبنایی، به معنی تلاش در جهت تضعیف صف مبارزه و اتحاد جهت دفاع از حق آنان و آزادی شان است.
زندانیان سیاسی، قشری از دربندها و محرومین این جامعه اند که ضامن اصلیِ احقاق حقوقشان، فقط و فقط برخورداری از صفی متحد و یکپارچه است. تلاش، حال با هر نیتی، جهت ممانعت از ایجاد چنین صفی و یا تشویق آنان به تکه تکه کردن صفوف خود، کاری ست که مستقیمآ بنفع زندانبانانشان و شکنجه گرانشان تمام خواهد شد. اینکه هیچکسی نبایستی بخاطر داشتن نظر مخالف دستگیر و زندانی شود، اینکه هر دستگیرشده ای بایستی از حق و حقوق انسانی ای - تا تعیین تکلیف قضایی – برخوردار باشد، اینکه دولت و ارگانهایش حق ندارند هیچ انسانی را با شکنجهُ روحی و جسمی  مواجه کنند، بر کسی پوشیده نیست. اینکه زندانی سیاسی بایستی آزاد گردد، اینکه هیچکسی بخاطر عقاید سیاسی و یا مخالف نباید از زندگی عادی محروم شود، جزئی از ابتدایی ترین حقوق هر جامعه ای بایستی باشد و برای احقاق چنین موقعیتی بایستی تلاش کرد. اینکه حتی اگر یک زندانی هم دست به اعتراض بزند بایستی مورد حمایت قرار گیرد، جای تردیدی نیست. ولی چنین کس یا کسانی بایستی ترغیب و متوجه گردانده شوند که اتحاد و صفی همگانی تنها ضامن وادار کردن شکنجه و سرکوبگران درزندانها به تن دادن بخواستهایشان است. زندانیان سیاسی در کشورهایی مانند ایران، هیچ راه چاره ای جز اتحاد و هم پیمانی برای آزادی و حقوق خود ندارند. حتی اگر بنا به دلائلی در صفوف زندانیان تفرقه و جدایی و چند دستگی افتاد، وظیفهُ هر نیروی مسئولی تلاش جهت فائق آمدن بر این مشکل و تشویق زندانیان به متحد کردن صفوف خود است. سرکوبگران رژیم، نیروها و دم و دستگاه اطلاعات و شکنجه گران آن، همیشه در تلاش بوده اند که با استفاده از راه انداختن بازار شک و تردید زندانیان نسبت بیکدیگر، با گستردن بساط وعده و تهدید و غیره مانع اتحاد آنان در زندان شوند. سرکوبگران رژیم اسلامی تاکنون در راه بزانو در آوردن زندانیان سیاسی به هر ترفندی دست زده اند. تمام هم و غم زندانبانان و شکنجه گران، یافتن راهی برای گسترش فضای ترس و وحشت در زندانها از طریق برهمزدن صف انسانهایی ست که علیرغم تفاوت در عقاید و نظرات سیاسی، همه در شرایطی کاملآ غیر انسانیِ مشترکی بسر میبرند و دارای درد و مشقات مشترکی اند.   
 تلاش اخیر نیروهای ناسیونالیست کرد، که ظاهرآ بنام دفاع از زندانیان سیاسی کرد راه افتاده، مانند هر مسئلهُ سیاسی دیگر جامعه که تاکنون این نیروها ماهیت خود را بنمایان گذاشته اند، نشاندهندهُ اوج بی مسئولیتی، و عدم تعلق کل این جریانات به صف آزادیخواهی و دفاع از حرمت و آزادی بشریت است. این نیروها که در طول حیات سیاه سی سالهُ این رژیم در دفاع از زندانیان سیاسی، علیه اعدامها و شکنجه ها، علیه بیحقوقی های وسیع در زندانها تاکنون لب نگشوده اند، اکنون میخواهند با عرض وجود در سنگری که مایهُ خشنودی سرکوبگران و شکنجه گران حاکم است، راه ادامهُ بی حقوقیهای زندانیان و شرایط زندگی محنتبارشان را هموارتر کنند.
زندانیان سیاسی، یک قشر معین و پیکره ای واحد ولی محرومتر جامعه اند، درد مشترکی دارند و بایستی ترغیبشان کرد که با مستحکم کردن اتحاد خود گامی جدی در راه احقاق حقوق انسانی خود بردارند. نیروها و احزاب و سازمانهایی که مدافع حق انسان و مخالف بیحرمتی به انسانند، بایستی تمام تلاش خود را در جهت متحد نگه داشتن صفوف همهُ زندانیان و دفاع از حقوق و حیثیت همهُ آنان بکار بگیرند.

مصطفی یونسی
3 سپتامبر 2008