از روزی که جواب سیاسی حزب حکمتیست در مورد قرار پیوستن "حزب اتحاد کمونیسم کارگری "، ظاهرا به مذاق رهبری این حزب خوش نیامد، حمله علیه حزب حکمتیست را شروع کردند. از آن زما ن به بعد تقریبا درهر شماره "یک دنیای بهتر" علیه حزب حکمتیست مطلبی نوشته اند که من در اینجا وارد محتوی نوشته های آنان در مورد حزب حکمتیست نمی شوم، هدفم  اساسا اشاره به تناقضی است که رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری " همچنان با حود حمل میکند و تاکنون حتی از توضیح در مورد آن برای اعضای این حزب که قرار بود به حزب حکمتیست ملحق شوند، نیز خودداری کرده است. در عوض و در این مدت سعی کرده است با حمله به حزب حکمتیست، خود را سرگرم کند. 
جریان از این قرار بود، البته برای خواننده ای که از کم و کیف آن اطلاع ندارد. رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" در ماه آوریل ۲۰۰۸ قراری صادر کرد و در آن اعلام کرد که به حزب حکمتیست می پیوندد. در این مورد نوشتند و جلسه پالتاکی گرفتند و از لزوم پیوستن خود به حزب حکمتیست سخن گفتند. در اینجا توجهتان را به دو پاراگراف از گفته های آنان در آن دوره که میخواستند به حزب حکمتیست به پیوندند و در "نشریه یک دنیای بهتر " شماره ۴۱ آمده است، جلب میکنم: می نویسند: "ما در ابتدا براين امر واقف بوديم که حزب حکمتیست پروژه اتحاد به معنایى که ما طرح کرده ايم را در دستور خود ندارد. اصراری هم نداریم که این رفقا این پروژه را در دستور خود قرار دهند و دارا بودن تبیین های متفاوت از این مساله را نیز بی اشکال میدانیم. از نظر ما این اقدام در شرایط حاضر شکل مشخص تحقق این پروسه است. ....ما اصرارى نداريم همه تبیين ما را داشته باشند. و بالاخره از نظر ما اصولى ترين، سر راست ترين و سياسى ترين اقدام٬ در صورت توافق و راى پلنوم وسیع کمیته مرکزی حزب٬ در شرایط کنونی اعلام پيوستن به حزب حکمتيست و پايان فعاليت حزب اتحاد کمونيسم کارگرى است.

از نظر ما روش کار٬ سياست سازمانگرى٬ کاربست متد رهبرى٬ موقعيت جديدى که به اين اعتبار کسب شده٬ تغييرات در آرايش رهبرى حزب و صراحت پيدا کردن اساسنامه و قوانين حزبى٬ و حتى سياستهاى ايندوره حزب حکمتيست مجموعه تغييراتى اند که برای ما قابل تامل و حائز اهمیت هستند. این مجموعه سیاستها بويژه بعد از کنگره دوم این حزب بازتاب خود را در پرتو تاکیدات و تصمیمات تازه این حزب منعکس کرده است.
ما به جهت گیری اجتماعی و پراتیکی حزب حکمتیست واقفیم و این تلاشها را برای جنبش مان ارزشمند میدانیم.”

پلنوم دهم کمیته مرکزی حزب حکمتیست که در آواخر ماه مارس  ۲۰۰۸ برگزار شد در وقتی که برای بحث در مورد این دستور در نظر گرفته بود سرخط اصول خود را در این مورد و در موارد مشابه روشن کرد و در مورد خاص "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" نیز نظر خود را اعلام کرد که من بسیار فشرده و مختصر به آن اشاره میکنم. به عنوان اصل، ما تاکید کردیم که هویت ما با جریاناتی مانند حزب کمونیست کارگری و کومه له و اکثریت و حزب توده و غیره صرفا از اساسنامه و برنامه در نمی آید بلکه از تعلق ما به جنبش اجتماعی دیگری، جنبش کمونیستی طبقه کارگر در میاید. و این تمایزی است هویتی و جنبشی. گفتیم که تاریخ و سنت ما از تاریخ و سنت اینها متمایز است. در این صورت پیوستن جمعی هر گروه و سازمانی به ما عملا یعنی رقیق کردن جنبشی ما و این کار حزب حکمتیست را به مخرج مشترک گرایشات اجتماعی متفاوت و متضادی تبدیل خواهد کرد . واضح بود و هنوز هم هست که پیوستن به صورت فردی فرق میکند. ما گفتیم در مورد پیوستن هر کمونیستی که حزب ما را به عنوان حزبی برای فعالیت کمونیستی خودش انتخاب کند هیچ مانعی وجود ندارد که بیاید و تقاضای عضویت کند. در مورد پیوستن هر فردی از "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" هم  گفتیم که هیچ مانعی وجود ندارد که از حزب حکمتیست تقاضای عضویت کند. گفتیم اما با هویت گروهی و جمعی ما کسی را قبول نمیکنیم. اینکه ما و "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" از دو سنت اجتماعی متفاوت بودیم را هرکسی که ارزیابی ما را از این حزب زمانی که این حزب بوجود آمد و جواب آنها را به ارزیابی ما در مقابل هم قرار دهد، متوجه خواهد شد. در نتیجه گفتیم مساله پیوستن و اتحاد منتفی است، اما از پیوستن هر کسی در این حزب که خود را با ما هم خط میداند و حزب حکمتیست را حزبی میداند که در آن فعالیت کمونیستی خود را ادامه دهد، استقبال میکنیم. گفتیم توصیه ای هم در مورد انحلال یا عدم انحلال هیچ جریانی که از سنت ما نیست نداریم. این در واقع اعلام روشن و بدون اما و اگر همان امری بود که رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری " همانطور که ادعا میکردند از قبل بر آن آگاه بودند.
رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" به جای جواب سیاسی روشن به این توضیحات ما، جواب ما را که ظاهرا قبلا بر آن آگاه بودند، "برافراشتن دیوارهای سکتاریستی و فرقه گرایانه در تحزب کمونیستی نامید". در حالیکه می توانستند بگویند با نظرات ما موافق نیستند،  یا توضیحات ما را در این مورد قابل قبول نمیدانند، یا نظر ما را در این مورد که "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" و حزب حکمتیست از دو سنت متفات هستند قبول ندارند. یا میگفتند علیرغم نزدیکی ای که به ما پیدا کرده اند با این توضیحات ترجیح میدهند که فعلا از پیوستن به حزب حکمتیست خودداری کنند و بهتر است هر کس دنبال کار خودش برود. من همانوقت گفتم اگر رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" حتی از زاویه منافع سیاسی خود خطاب به ما میگفت، رفقای حزب حکمتیست ما با نظرات شما در مورد خودمان مخالفیم با وجود این به شما می پیوندیم و حرفهایمان را همانجا با هم خواهیم زد، سمپاتی زیادی را در  پیوستن خود به حزب حکمتیست در میان اعضاء و کادرهای حزب حکمتیست ایجاد میکردند. به جای این اما در عرض یک شبانه روز به سرعت برگشتند روی آن نظراتی که هنگام انشعاب و بعد از آن در مورد ما داشتند. همانطور که پیشتر گفتم شروع کردند به حمله علیه حزب حکمتیست در هر شماره نشریه "یک دنیای بهتر" خود و هنوز هم آن را بی و یا با مناسبت ادامه میدهند. حتی جایی که راجع به جمهوری اسلامی می نویسند نیشی هم به حزب حکمتیست میزنند!
رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" این تناقض را چگونه لااقل برای اعضاء این حزب توضیح میدهد؟ اگر ارزیابی اش از حزب حکمتیست که در یک شبانه روز معلوم شد همان بود که هنگام انشعاب و اوایل تشکیل "حزب اتحاد کمونیسم کارگری داشت،  در این صورت چگونه رهبری این حزب در مورد پیوستن حزب خود به حزب حکمتیست قرار صادر کرد؟ اگر پیوستن این حزب به حزب حکمتیست از سر مصلحت سیاسی روز رهبری این حزب نبود بلکه از سر احساس هم خطی با حزب حکمتیست بود چگونه در عرض یک شبانه روز به همان نظراتی برگشتند که هنگام انشعاب و اوایل ایجاد "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" در مورد ما داشتند؟  بالاخره یک جای این کار خراب بود. نمیشود یک شبه از صادر کردن قرار در مورد پیوستن به حزب حکمتیست و تعریف از حزب حکمتیست به همان نظرات قبلی دوره انشعاب در مورد حزب حکمتیست برگشت!
این رویداد در واقع میدان عملی بود برای ثابت کردن نظر درست ما در مورد مخالفت با پیوستن جمعی "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" و هر جریان سیاسی مشابهی. ثابت شد که بهتر این بود که این حزب کار خودش را بکند و ما هم کار خود را. این به نفع هر دوی ما بود و هست. چون اگر کسی خود را واقعا هم خط یک حزب و یا یک جریان سیاسی بداند چرتکه نمی اندازد، میرود و به آن حزب و یا جریان سیاسی مورد نظر خود می پیوندد.
نحوه برخورد رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" به توضیحات روشن و مستدل ما در این مورد و موارد مشابه، برگشتن یک شبه آنها به همان نظرات قبلی ای که در مورد ما داشتند، آنهم بدون کوچکترین توضیحی در مورد این تناقض گنده، یک روز قرار پیوستن ، فردای آن روز برگشتن روی نظرات قبلی حود در مورد ما،  به نوبه خود نشان داد که حزب ما و "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" از دو سنت اجتماعی طبقاتی متفاوت اند. عدم توضیح رهبری "حزب اتحاد کمونیسم کارگری" در مورد این تناقض حتی به اعضای این حزب که قرار بود با هم به ما به پیوندند ،  به جای آن استفاده از هر فرصتی برای حمله به حزب حکمتیست برای جبران "مافات"، خود بیانگر سنت شناخته شده و تجربه شده چپ سنتی است. چپی که از بیان واقعیت میگریزد، از نگاه کردن در چشم واقعیت می هراسد، از خود شروع  میکند و خود را با ور رفتن به دنیای درونی حویش، تسلی میدهد. 
۱۶ اوت ۲۰۰۸