رؤياهاى سوسياليستى تنها آنگاه به مبارزه سوسياليستى بدل شد که سوسياليسم علمى مارکس، اشتياق تغيير جامعه را به مبارزه يک طبقه معين مرتبط ساخت. ( لنين، سوسياليسم بورژوايي و سوساليسم پرولتري)

نقطه عزيمت و محتواى جامد و متافيزيکى ديدگاهي که بر پايه اين بحث استواراست که "اقتصاد ايران در دوره حاضر متعارف مي شود يا نه"، در اين است که جامعه، سياست و اقتصاد را نه به مثابه يک پديده زنده، متغير و متکامل، بلکه به عنوان شيئى ثابت و لايتغير در نظر ميگيرد. تصويرى از يک جامعه ايده‌آل در شرايط ايستا ترسيم ميکند و آن را تعريف عمومى و هميشگى جامعه قلمداد ميکند. تصويرى که ابدا جهانشمول و پايدار نيست. مستقل از اين، کار ما به هيچ وجه اثبات "متعارف بودن يا نبودن" اقتصاد نيست. وظيفه ما آگاه کردن، متشکل کردن، متحزب کردن و به ميدان آوردن طبقه اي ست که بورژوازي با خون او تاريخ "متعارف شدن يا نشدن" خود را مي نويسد.
و اما ديدگاهي که پويايي خود را در تغيير اوضاع و اخذ تاکتيک مشخص در شرايط مشخص ميگيرد دقيقا نقطه مقابل ديدگاه متافيزيکي است. فضاي سياسي امروز ايران اگر بدست طبقه کارگر در هم کوبيده نشود، مي تواند راه ليبراليزه شدن اقتصاد جمهوري اسلامي را هموار کند. راهي پا خورده از شکوفايي عظيم در استثمار طبقه کارگر. بخش هاي زيادي از بورژوازي ايران از بوي اين ليبراليزاسيون که به مشامشان رسيده است تا مغز استخوان ذينفع اند و ميخواهند به خوان يغما دسترسي پيدا کنند. نقش دولت در الغا تعرفه ها و ايجاد خصوصي سازي ها بنفع انباشت سرمايه و به قيمت ايجاد تورم شديد در جامعه و تعرض به معيشت کارگر و پايين آوردن دستمزدها، گوياي حرکت به سمت ليبراليزه شدن اقتصاد در ايران بوده است.  تنها کارگر غيرمتشکل، کارگر غرق در خرافات، کارگرى که نه فقط اتحاديه و حزبش، بلکه حتى انديشيدنش به منافع صنفى و طبقاتى با جوخه هاى اعدام پاسخ ميگيرد ميتواند چنان ارزان باشد که چنين کوهى از ارزش اضافه بيافريند.

حرکت به سمت ليبراليزه شدن اقتصاد در ايران- هرچند تدريجي -  اما، محتاج ايجاد فضاي ارعاب و سرکوب است. ضامن حرکت به اين سو،  ترساندن گرسنگان جامعه از شورش عليه گراني، پايين بودن دستمزدها، فقر و فلاکت است. سياست سرکوب، از رابطه ناگزير سرمايه با کار در عصر تقسيم مجدد جهان به قدرتهاي امپرياليستي، نشات ميگيرد. لذا، "نگراني" رژيم و ضرورت سياست اعدام در اين دوره، از اوضاع سياسي و اقتصادي امروز قابل استنتاج و تعريف است. هر ادعايى جز اين قد علم کردن در برابر واقعيات روشن جامعه ايران براى پوشاندن ماهيت طبقاتى اختناق سياسى در ايران است. اول بايد رابطه سرمايه و کار را ديد و "آنگاه" به سراغ تحليل رفت.

بنابر اين:

١- در اين دوره خاص بخش هاي زيادي از بورژوازي  و خورده بورژوازي منفعتشان را پشت سياست ليبراليزاسيون اقتصادي جمهوري اسلامي و عليه طبقه کارگر جستجو ميکنند. دوره "تنها ماندن" طبقه کارگر در مبارزه عليه جمهوري اسلامي است. دوره اي است که مي توان و بايد بيشترين آگاهي طبقاتي و ضرورت تحزب کمونيستي را اين طبقه کسب کند. در اوضاع جديد امروز ما کمونيستها موظفيم بخشي از جنبش کارگري را به ضرورت پيوستن به جنبش انقلابيون کمونيست برسانيم.

٢- اگر ما از امروز پشت سر بر پا کردن مجامع عمومي باشيم، سياست مجامع عمومي را آگاهانه دامن بزنيم، سراسري بکنيم، رهبران اين جنبش را پيدا کنيم، متشکل و مرتبط کنيم، آينده قيامى که در اين مملکت بخواهد شکل بگيرد و بايد بر عليه جمهورى اسلامى شکل بگيرد، بقدرت رسيدن فلان نيروي بورژوايي اپوزيسيون يا جناح هايي از خود جمهوري اسلامي نخواهد بود. بلکه اين مجمع عمومي ها عملا بعنوان ارگانهاي قيام و حفظ کننده شکل پيروزي هاي آن مطرح ميشوند.

يا پرولتاريا و حزب او در اين دوره خاص به قدرت ميرسند و يا بار ديگر شرايط و تناسب قواى نوينى در رابطه ميان طبقات اصلى جامعه پديد ميآيد.