خبرها را طبق عادت روزانه مرور کردم، نگاهم به خبرهایی افتاد که به نظر ساده و کوتاه بود، ولی تکان دهنده و با انسانیت و حق و حقوق انسانها در قرن بیست و یک جور در نمی آمد. خبرها در مورد تجاوز به کودکان و نوجوانان کارگر در محل کار بود. کارگران در حالیکه می بایست نه تنها برای تامین زندگی اشان با حداقل دست مزد به کار بردگی رضایت بدهند بلکه بچه های آنها هم از طرف کارفرمایان مورد تجاوز جنسی قرارمیگیرندخبرها ازاین قرار بود:                                                                                                  

دختر کارگری به نام مهتاب احمد زاده که 15 سال سن داشت همراه خانواده اش از شهر پیرانشهر به نقده نقل مکان می کنند و در کارگاه جوجه کشی از طرف کارفرما به او تجاوز می شود که بعدا این نوجوان به خاطر وضعیت روحی ناشی از این نجاوز دست به خودسوزی می زند و در محل جان خود را از دست می دهد.                                                                                                        

دختردیگری از یک خانوده کارگری به نام گلاویژ سلطان نیا که سن او هم 19 سال بود در شهر همدان در کوره پزخانه از طرف کارفرما به او تجاوز می شود که او هم دست به خودسوزی می زند و جانش را از دست می دهد. درشهر سقز هم فرخنده عزیزی ساکن این شهر براثر فقر مالی با خوردن قرص اقدام به خوکشی می کند و جانش را از دست می دهد. علاوه بر این در چند ماه اخیر در همین رابطه به خاطر تجاوز و بی حرمتی و تحقیر دختران دانشجو و رعایت نکردن پوشش های اسلامی و ضوابط و قوانین اسلامی در دانشگاههای  سیستان و بلوچستان ، دانشگاه آزاد لاهیجان و دانشگاههای دیگر 8 نفر از دختران دانشجو خودکشی کرده اند. این انسانها و دهها انسان دیگر بطور روزانه قربانی نظام ضد انسانی سرمایه داری و جمهوری اسلامی حامی آنها می شوند، سرمایه داران و کارفرما ها با استفاده از قوانین و فرهنگ وسنتهای که مربوط به عصر بربریت است علاوه بر استثمار روزانه کارگران و زحمتکشان  و تحمیل فقر و فلاکت به لحاظ جنسی هم به کودکان و نوجوانان آنها تجاوز می کنند. آنچه که در این مطلب مد نظر من است نه کل محرومیتها وبی حقوقیهای علی العموم  بلکه این مورد خاص ،تجاوز و بخصوص مورد مهتاب است. تا آنجا که به سرمایه داران و  رژیم  جنایتکار جمهوری اسلامی مربوط میشود تلاش میکند این  قوانین ضد انسانی مذهبی و سرمایه دارانه اش را نهادینه کند و انسانها را در موقعیتی قرار دهد که  از کنار آن عبور کنند و تنها با تاسف و در دل خود نفرین فرستادن خود را ارضاء کنند. که متاسفانه یه غیر از موارد استثنایی رژیم و سرمایه داران در این هدف غیر انسانی خود موفق بوده اند.  ولی سئوال اینست که چنین جنایتهای چرا مشغله و مسئله جدی فعالین کارگری و کمونیستهای آن جامعه نمی شود و علیه آن هیچ اقدام عملی نمیکنند.  شاید هم فعالین سیاسی و کمونیست ها این جنایت ها را عارضه سرمایه داری می دانند و از کنار آن رد می شوند و آن را موکول به ظهور سوسیالیسم موعود می کنند تا تکلیف سرمایه داران و رژیم حامی آنها را روشن نماید. یا اینکه قبول کرده اند که رژیم اسلامی قدرتمند است و کاری از پیش برده نخواهد شد. ولی هر دلیل و تحلیل و توجیهی که انسانها داشته باشند، تاوانش را باید کارگر و خانواده اش بپردازند. اگر این توجیهات  کارگر سوسیالیست نباشد پس چه چیزی مانع عکس العمل آنهاست. اگر نه فقط یک مورد آن که در بالا بدان اشاره شد کافیست که جامعه رابر سر این سرمایه داران و کارفرمایان پست ویران کرد. در حال حاضر در جوامع سرمایه داری غربی هر کدام از این موارد که در بالا به آن اشاره شد برای روزها و هفته ها خوراک تبلیغی مدیای این کشورها خواهد شد و برای ریشه یابی آن کمپین ها و کمیته های پیگیری متشکل از پلیس، دکتر، مدد کار اجتماعی، روانپزشک و غیره تشکیل می شود و در دادگاههایی که به همین منظور تشکیل می شود جوابش را می گیرد. ،ولی سئوال این است مکان فعال کارگری، فعال دفاع از حوق کوک ، فعال جنبش زنان و کمونیستها در این وقایع دردناک که دل هر انسان شریفی را به درد می آورد کجاست. این فعالین به درست گلگشت می روند ، آنجا بر روی مصائب و مشکلات کارگران و مشکلات جنبش کارگری و راه پیروزی کارگران علی العموم پای صحبت هم می نشینند. سال به سال هشت مارس ها و اول ماه می ها را برگزار می کنند و در آنجا از حقوق و بی حقوقی کارگران صحبت و قطعنامه صادر می کنند .جشن های آدم برفی را در دفاع از حقوق کوکان راه می اندازند ، قطعنامه صادرمی کنند و این جشن ها رابا پلاکاردها و شعار هایی در دفاع از حقوق کودکان تزئین می کنند. و به درست برای آزادی فعالین سیاسی و مدنی کمیته دفاع درست و برای آن امضاء جمع آوری می کنند ولی بالاخره جای این نوع جنایت در مورد کودکان، زنان و کارگران در کجای پلاتفرم  ها و عملکردهای این فعالین قرار می گیرد.                                                                                                                                       

در این شکی نیست که عامل تمامی بی حقوقی ها، محرومیت ها، فقر فلاکت و تجاوز جنسی و جسمی به کودکان  که نتیجه آن خود سوزی این دختران جوان بوده است، سرمایه داران مفت خور و جانیان جمهوری اسلامی هستند و این واقعی است، تا این جنایتکاران حکمرانی می کنند ما روزانه شاهد این جنایات های دهشتناک هستیم. ولی این آیا این به خودی خود ما را به عنوان کمونیستها، فعالین کارگری، کودکان و زنان را قانع می کند؟ و از کنار آن بگذریم و در جریان عمل علیه این مفت خورهای کارفرما و سرمایه دار کاری انجام ندهیم.همه می دانند که روزانه دهها کارگر قربانی سوانح و نبودن شرایط ایمنی کار هستند ولی مورد مهتاب استثنائی دارد که نمی شود همانند دیگر سوانح محل کار با آن برخورد کرد. مهتاب نوجوان پانزده ساله نه تنها به کار گرفته می شود بلکه از طرف کارفرما به او تجاوزهم میشود و به جای اینکه کارفرمای کثیف تاوان این عمل ناانسانی را پس بدهد باید مهتاب معصوم خودسوزی نماید. کارفرما  را نه تنها به خاطر تجاوز بلکه به خاطر به کار گیری نوجوانان برای کار سنگین باید محاکمه و مجازات کرد. زیرا که به عنوان یک نوجوان تحت هیچ شرایطی اورا نه تنها نباید به کار گرفت بلکه  جامعه و دولت  در قبال امنیت و رفاه و آسایش  و دسترسی او به تمام امکانات رفاهی وآموزشی جامعه مسئول است.                                                                                                                                                               

آیا برای تضمین امنیت جانی کودکان و عقب راندن کارفرما و سرمایه دار در استفاده از نیروی کار جوانان و تجاوز جنسی به آنان ، دادن اطلاعیه ای و محکوم کردن آن از طرف کومونیستها و فعالین کارگری کافیست؟ و یا نوع دخالت دیگری از ما را می طلبد.                                                                                                                                         

متاسفانه در اکثر مواردی که از این قبیل در جامعه اتفاق می افتد، کمونیستها ،رهبران کارگری واحزاب سیاسی آنها در بهترین حالت فقط آن را محکوم کرده اند.در نتیجه مهتاب  و کسان دیگری مانند او که چنین اتفاقاتی برای آنها می افتد حق دارند سئوال کنند که فرق اسلامی ها و مذهبی ها و فعالین کارگری چیست؟ اگر پای اسلامی ها هم بشینید حتما آنها هم آن را ریاکارانه محکوم می کنند. اسلامی ها می توانند مدعی باشند که ما هم طرفدار حقوق کودک، احترام به زنان و مستضفان هستیم  و می توانند از اسلام و محمد  و عواطف آنها برای کودکان و مقام معظم زن و غیره دهها آیه را برایت ردیف کنند در حالیکه سرمایه داران با بکارگیری قوانین سرمایه داری و فرهنگ وسنت اسلامی روزانه به حق و حقوق کارگر تجاوز می کنند. تمام دادگاهها، پلیس، ارتش، سپاه، قاضی و تمام ابزارهای کثیف سرمایه داری و مذهبی را اساسا برای این سازمان داده اند. ولی این تنها ابزاری نیست که این جانیان در دست دارند. آنها با استفاده از فرهنگ و سنت های عقب افتاده رایج در جامعه که تا اعماق مخ انسانها نفوذ کرده تلاش میکنند که به این قوانین ضد انسانیشان  مشروعیت دهند. این سنتهای عقب افتاده برای گرفتن جان آدمها به لحاظ  روحی و جسمی بطور غیر رسمی دادگاه، قانون پلیس زندان و ابزار اعدامش را دارد.  و روزانه مساوی با قوانین رسمی ضد انسانی سرمایه داران از انسانها قربانی میگیرد. خودسوزی مهتاب قربانی همین فرهنگ کثیف است.. برای یک لحظه می شود تصور کرد که اگر مهتاب دارای پدر و مادر و یا افرادی که پیرامونش بودند به دور از فرهنگ عقب مانده و پوسیده و تجاوزی که به او شده بود به راحتی و بدون هیچ ترس و واهمه ای می توانست برای نزدیکان و اطرافیانش بیان کند،  خود او یا مادر، پدر و یا اطرافیانش پیش قدم نمی شدند  تا کارفرمای کثیف را گوش مالی دهند. در نتیجه یک وجه مبارزه هر انسان برای دفاع از حق و حقوق کودک، زن و کارگر علیه این فرهنگ و سنت کثیف اسلامی و ناسیونالیستی است. و به طور واقعی برای کسانی که خود قربانی تجاوز سرمایه داران و فرهنگ و سنتهای مذهبی هستند در صورتیکه در جریان عمل تفاوتها را نبینند نمی توانند به راحتی به فعالین کارگری و کمونیستها اعتماد کنند. اگر قطعنامه های هشت مارس ها و اول ماه می ها، جشنواره دفاع از حقوق کودکان در زندگی روزانه کارگران ، زنان و کودکان  معنای عملی پیدا نکند و زندگی آنها را تغییر ندهد، در سطح بحثها ، یاد کردن از خاطره ها و غیره می ماند. تا حال در بیشتر موارد اینطور بوده است در غیر این صورت چطور امکان دارد که شما مهتاب را ببینید . به او تجاوز  شود و فعال حقوق کودک عصیان نکند. کمونیست و فعال کارگری مشغله اش نشود و کمیته ها و کمیسیون ها برای پیگیری محاکمه کارفرما شکل نگیرد. در نتیجه یا فعالین کارگری و کمویستها و مدافعین حقوق کودکان انسان ها را به امید سوسیالیسم موعودی که قرار است بدون دخالت کمونیستها، رها می کنند و یا با اتکا به این موارد کارگران و انسانهای شریف را قدم به قدم به خواسته هایشان نزدیک می کنند و به سرمایه دار و جمهوری اسلامی حامی اش این قوانین را تحمیل می کنند. کار اجباری برای کودکان ممنوع ، امنیت و آسایش و رفاه را برای آنها تضمین می کنند و کارفرمای متجاوز را مجازات می کنند. کمونیستها و فعالین کارگری باید بدانند که با اطلاعیه ومحکوم کردن نمیتوان کارفرما و سرمایه دار را عقب راند                                                                                                                

 باید در جریان عمل با احساس مسئولیت و حوصله و گذشت این مبارزه را ادامه داد و مظهر امنیت و رفاه و دفاع از انسانیت شد.