اگر بخشی از سرکوب رژیم جمهوری اسلامی زندانی کردن، دستگیری و اخراج کارگران مبارزو فعالین کارگری است، بخشی هم نفوذ دادن خانه کارگری ها در میان روابط کارگران است. این هم تلاش مشترک خانه کارگریها و نیروهای امنیتی و اطلاعاتی رژیم درشهرهای کردستان برای سرکوب کارگران و مبارزات و در هم کوبیدن و متلاشی کردن اتحاد و تشکیلات هایشان است.

در اینکه خانه کارگر همیشه به عنوان یک تشکیلات در میان کارگران و برای سرکوب و تحمیق آنان است نباید تردید کرد. خانه کارگر وشوراهای اسلامی سراسر زندگی نکبت بارشان را مدیون یک رژیم سرمایه داری اسلامی با پرونده ای قطور از استثماروحشیانه،سرکوب و جنایت افسار گسیخته در 3 دهه است. خانه کارگرو شوراهای اسلامی همیشه دستیارو ابزار دست کارفرما و دولت بوده اند. سران آنها از دولت مردان و مجلس نشینان این رژیم بوده اند. فراتر از این ماهیت و عملکرد، خانه کارگر در سالهای اخیر مستقیما به عنوان نیروی سرکوب و بعنوان بخشی از نیروهای امنیتی و اطلاعاتی رژیم برای درهم شکستن اتحاد کارگران بطور مستقل کار کرده است. کارگران کمونیست و آگاه و فعالین کارگری و همه مبارزان آزادی خواه و برابری طلب این را میدانند. نباید اینها فراموش شود. عملکرد تاکنونی را باید همیشه یاد آوری کنیم. چند اتفاق در سالهای گذشته میتواند این ماهیت و این تلاش را یادآوری کند.

خانه کارگر و رهبران این تشکیلات با شنیدن انحلال شورای اسلامی شرکت واحد و برپایی سندیکای کارگران در هماهنگی با نیروهای امنیتی و انتظامی اقدام به حمله به آنها کرد و چماقدارانش را که همان سران این تشکیلات باشند به سراغ  هیات مدیره سندیکا فرستاد و در پی سلاخی آنها برآمد. میخواستند زبان و گردنشان  را بزنند.

خانه کارگر و مسولینش در سقز دقیقا در هماهنگی با مسئولین امنیتی و اطلاعاتی، در زمان پا گرفتن سندیکای کارگران خبازدرسقزهمه تلاششان را کردند تا از درون آنرا تصرف کرده و بی خاصیتش کنند. تلاش کردند در مقابل رادیکالیسم رهبران سندیکا تعدادی از کارگران را مرعوب و بعد از مدتی نیز موفق به این کار شدند.

و اکنون یکبار دیگر این طرح و برنامه خانه کارگریها در سنندج و سقز فعال شده است و باید آنرا در نطفه خفه کرد. نباید اجازه داد که سالهای تلاش و مبارزه کارگران مبارز یکباره سر از خانه کارگردر آورد. آنچه درسقزاتفاق افتاد نباید در سنندج تکرار شود.مسولین خانه کارگر همه جا و همیشه در این تلاش بوده اند که مسئولین و کارمدانش را ازمیان کارگران سرشناس و خوش نام تامین کند و این سراغاز سرکوب بیشتر کارگران در اشکال دیگری است. رژیم و خانه کارگر بعنوان مکمل هم زندگی و کارو امنیت شغلی و جانی مبارزان راه اتحاد و رهایی کارگران را گرو میگیرند برای اینکه هر اتحاد، هرمبارزه و هر انقلابی گری را در هم بشکنند.

بیش از همیشه باید بر این طرح و نقشه ها آگاه بود.

کمونیستها این نوع توطئه ها را باید بشناسند و به کارگران معرفی کنند.باید کاری کرد که کمونیستها در برابر این اقدامات خانه کارگر و نیروهای امنیتی و اطلاعاتی رژیم واکسنه شوند.

در حاشیه این اقدامات البته که  هنوزاین افکار وجود دارد که "میتوان با تصرف خانه کارگر به اتحاد کارگری و تشکیلات کارگران کمک کرد" که باید گفت اگر این استدلال درست باشد لابد این هم درست است که میتوان به سپاه پاسداران نفوذ کرد و آنرا در خدمت به کارگران بکار برد! برای ما کمونیستها و کارگران راهی جزنابودی و سرنگون کردن این رژیم و ابزارهایش وجود ندارد جامعه به این ترتیب از دست این رژیم آزاد خواهد شد.

6 اردیبهشت 87

25اوریل 08