در آستانه اول ماه مه روز جهاني كارگر قرار داريم. هر چه به اول مه فكر ميكنم، خاطره هاي شيرين اول مه هاي پر قدرت و مارش كارگران و زحمتكشان، زنان و مردان كارگر در سنندج در سالهاي ۱۳۶۴ببعد برايم تداعي ميشود.

در اين سالها، جنبش طبقه ما دراوج سرافرازي و قدرت طبقاتي مراسم و مارش روز جهاني كارگران را برگزار ميكرد. من آن سالها كارگر بودم و در يك مركز كارگري كار ميكردم. با تعداد زيادي از كارگران شاهو و فعالين سوسياليست ارتباط داشتم، در تدارك شركت كارگران در مراسمهاي اول مه هم فال بودم، و با شور و شوق زياد همراه تعداد زيادي از وابستگانم در اين مراسمها شركت ميكرديم. در اينرابطه لازم ميدانم تجاربي چند از آندوره را بازگو كنم؛

ما كارگران روز جهاني خودمان را داريم، همچنانكه در روزهاي تدارك اول مه بارها اين نكات را بازگو ميكرديم، اسلام سياسي براي به انقياد كشاندن مردم و كارگران، براي غالب كردن و كشاندن اذهان ما به خرافات مذهبي و اسلامي، انواع و اقسام مراسم و جشنهاي مذهبي و خرافي را در جامعه  رايج كرده است. هر روز به بهانه اي انواع مراسمها را در زندگي مردم شريك ميكنند! درد ما در كنار هزاران درد و رنج و محنت و مشكلات زندگي همين خرافات بي پايان بود. اما براي ما كارگران و مزدبگيران جامعه چند روز روزهاي همبستگي طبقاتي و انساني ما بودند. ما در اينروزها بدور از خرافه مذهب و اسلام سياسي و امام و آخوند روزهاي طبقاتي مان را جشن ميگرفتيم، دور هم جمع ميشديم و از درد و رنج و مشكلات زندگي صحبت ميكرديم و در هر جا كه قدرت طبقاتي و همبستگي طبقاتي مان اجازه ميداد در جامعه ظاهر ميشديم. با انقلاب ۵۷ برپايي جشن و مراسمهاي اول مه و روز جهاني زن هشت مارس، در شهرهاي كردستان به يك سنت آشنا و جذاب براي كارگران و نسل جوان تبديل شد. ما در اينروزها به مناسبتهاي مختلف دور هم جمع ميشديم. شب نشيني هاي نسبتا بزرگ، جمع شدنمان در شكل خانوادگي،  كارگرانيكه در يك يا چند شركت و كارخانه با هم ارتباط داشتيم، گپ ميزديم، در مورد تاريخچه اول ماه مه، در مورد مبارزات كارگران در ايران و جهان صحبت ميكرديم، شيريني و انواع نوشيدنيها و غذا را جمعي تهيه ميكرديم، جشن ميگرفتيم. هر جا امكانش را داشتيم كمي رقص و موزيك و لطيفه هاي شيرين را به مجلس مان اضافه ميكرديم. جشن طبقاتي و همسرنوشتي سياسي مان را برگزار ميكرديم. برپايي اين جشنها تفاوت هاي جشنهاي ما با اين رژيم اسلامي و استبدادي بود.

در سالهاي ۱۳۶۴ببعد، قدرت طبقاتي ما و همبستگي كارگران در سنندج به همت تعداد زيادي از فعالين كارگري اين امكان را براي  ما كارگران فراهم كرد كه بتوانيم مراسمهاي باشكوه روز جهاني كارگر را علني برگزار كنيم. مارشهاي اول مه اين سالها از ذهن هزاران كارگري و جامعه براي هميشه ثبت شده است. زير خفقان سياه رژيم سرمايه اسلامي ما كارگران با برپايي مراسم اول مه در شكل علني،پيام افق يك دنياي بهتر، افق قدرت طبقاتي كارگران و افق اعتراض كارگر به نظام سرمايه داري را را ميداديم. پاساژ عزتي و سالن ورزشي تختي محلهاي برگزاري اين مراسم ها بودند.

در آستانه اول مه هستيم. سال گذشته براي ما كارگران بدترين سال بود، فشار گراني، تورم بالا و حقوق كم، سفره خالي و بي رونق هزاران و ده ها هزار خانواده كارگري سيمايي واقعي از اين سال بد است. در سال گذشته ابعاد اعتراض طبقه ما بيشتر از هميشه بالا بود. اعتصاب و تظاهرات اگر توسط مقامات، و رسانه هاي مزدور داخل سانسور شده اند، ما در ذهن و خاطره روزانه جامعه ايران امري آشنا است. شايد بجرت بتوانيم بگوييم كه در اكثريت قريب به اتفاق مراكز كارگري اعتصاب و تظاهرات به عدم پرداخت حقوقها و دستمزدها، اعتراض به نا امني محيط كار و اعتراض براي بالا بردن ميزان دستمزدها، جريان داشته است.

امسال عليرغم فشارهاي پليسي مزدوران جمهوري اسلامي و بگير و ببندهاي زياد از طيف كارگران و دانشجويان آزاديخواه و برابري طلب و فعالين زن، ما ميتوانيم مراسمهاي باشكوه و كارگري خودمان را برگزار كنيم. نفس بالا بودن اعتراض كارگري به همبستگي طبقاتي و قدرت ما نيرو مي بخشد.

در آستانه اول مه ما كارگران كردستان شاهد يك پيروزي هستيم، محمود صالحي فعال كارگري و از فعالين برپايي مراسمهاي اول ماه مه روز ۱۸فروردين ماه بعد از ماه ها زنداني و شكنجه بجرم كارگر بودن آزاد شد. قدرت اعتراض جنبش همبسته ما در داخل و خارج از كشور تضمين كننده آزادي محمود صالحي بود. بر روي پايه هاي اين قدرت طبقاتي و همبستگي بين المللي ميروم كه اول مه باشكوهي را برگزار كنيم.

زنده باد روز جهاني كارگر

آپريل ۲۰۰۸