اسماعیل ویسی: محمود صالحی  از فعالین کارگری و سازماندهندگان اول ماه مه در کردستان هنوز در بازداشت بسر میبرد. بی اعتنائی رژیم برای آزادیش از چه زاویه ای میباشد؟  چه فعالیتهایی برای اول ماه مه  باید کرد؟

اسد گلچینی: رژیم و مقامات محلی اش از زاویه قانون سرمایه دارن و رژیم ضد کارگری که دارند  اتهامات دیگری برای محمود صالحی دست و پا کرده اند. رژیم باید نشان دهد که برای مردم و خانواده صالحی و همه دوستانش در هر جا که دست به اعتراض میزنند ارزشی قایل نیست،  و این چیزی غیر از سرکوب و ادامه خفقان  نیست. رژیم به همه و بویژه به کارگران میگوید که معترض بودن چنین سرنوشتی مثل صالحی و اسالو و بهروز کریمی زاده، فرهاد حاج میرزایی و فرزاد کمانگر و ... را در پی دارد. غافل از اینکه این عزیزان با هر پرونده سازی و پاپوش دوزی، بین مردم محبوب ترشده اند.

مساله مهمتر اینکه اول ماه مه نزدیک است و رژیم کاملا در وضعیت بدی قرار گرفته است و نمیتواند شاهد این باشد که باز هم محمود صالحی بیاید و مراسم روز کارگر را سازمان بدهد و یا اگر هر کس دیگری سازمان بدهد، او نمیتواند یکی از سخنرانانش نباشد. این کارگر حق طلب و جسورمساله رژیم شده است. او را سر برگزاری اول ماه مه حکم دادند و این را همه میدانند ، پس اول مه روزی است که باید محمود یا در زندان باشد و یا در تبعید. کارگران در واقع دشمن رژیمند و میدانند اگر سازمان داشته باشند و تشکل و رهبران جسور خود را داشته باشند زبانشان روی سرمایه داران دراز است. حضور چنین کسانی برای اول ماه مه طبعا قدرت کارگران و امیدشان را برای برگزاری مراسمهایشان بالا میبرد. رژیم کارگران مبارز را در سنندج که آنها هم به مناسبت برگزاری اول ماه مه دستگیر شدند را جریمه و حکم شلاق داد. این هم دقیقا برای ترساندن همین رفقا و همه کارگران است. همه اینها برای ممانعت از اعتراض و مبارزه سازمانیافته کارگران بر علیه سرمایه دارن و رژیم و حضور کارگران، فعالیت آنها و رهبرانشان است.

 با این وجود سنتی موجود است. سنت برگزاری روز جهانی کارگر و اعلام همبستگی کارگران با هم و با کارگران دنیا، جامعه کردستان با آن آشناست. کارگران و فعالین و کمونیستها سالهاست آنرا به سنت تبدیل کرده اند که کارگرانی مانند محمود صالحی و کارگرانی که حکم شلاق و جریمه گرفتند را مرتبا میتواند درست کند و به جلو صحنه براند. این ریشه در میان کارگران و وجود طبقه کارگر در شهرهای کردستان دارد. سنت اول ماه مه و گرامیداشت این روز و اعلام کیفر خواست کارگران در این روز سابقه ای به اندازه  عمر این رژیم دارد. این نقطه قدرت ماست و همه رهبران و فعالین کارگری میتوانند از این موقعیت به همان اندازه که برای طبقه شان توقع و طلب دارند استفاده کنند.همه ساله و بویژه در سالهای بسیار سخت و خونین ناشی از حاکمیت سیاه رژیم، در شهرهای کردستان،بویژه در سنندج رهبران و فعالین کارگری در مراکز و کارگاه های مختلف و فعالین کمونیست و شناخته شده در این شهر با قدرت سازمانیافته ای که داشتند قادر بودند هزاران نفر را به مراسم های روز جهانی کارگر فرا بخوانند.

 امروز هم با همه فراز و نشیب ها و شرایطی که وجود دارد این سنت و این عدالت خواهی و آزادیخواهی  در همه شهرهای کردستان وجود دارد. ما و بسیاری از کارگران مبارز و رادیکال این تجارب را دارند و برایشان بسیار عزیز است و از آن درس گرفته اند.  روز کارگر باید روز کارگر و روز نمایش طبقه ما باشد. همه کارگران و خانواده های کارگری و همه کسانی که برای آزادی و برابری طلبی مبارزه میکنند روز کارگر روز آزادی آنها و روز اتحاد آنها با کارگران است. کارگاه و کارخانه، محله و محل تجمع ها را باید برای اول ماه مه آماده کرد و نیروی کافی برای مراسم ها ی این روز را تدارک دید.رهبران و فعالین کارگری فعالین آزادی خواه و برابری طلب بدون تردید باید دست در دست هم روز با شکوه اول مه را برگزار کنند. هیچ تفرقه ای از طرف هر کسی و تحت هر عنوانی نباید پذیرفته شود روز کارگر، جلوه ای از" کارگران جهان متحد شوید" باید باشد.  مانند همیشه کمیته های تدارک برگزاری اول مه تشکیل وهمه کارگران، نمایندگان همه کارخانه ها و کارگاه ها و محلات کارگری و همه کسانی که میخواهند برای اول مه فعالیت کنند و کاری بعهده بگیرند را در بر بگیرد و این بهترین پاسخ آنها به محدودیت ها و خفقانی است که رژیم ایجاد کرده است به این ترتیب میتوان جای خالی هر رهبر و فعال کارگران در هر بخش را، حال در زندان و یا تبعید و یا با هر محدودیت دیگری را  جبران کرد و با کمیته های قدرتمند تدارک اول مه مراسم های توده ای برگزار کرد و ما برای این مبارزه میکنیم.

اسماعیل ویسی:

 بطور طبیعی بازداشت فعالین کارگری و هر انسان آزادیخواه و برابری طلبی از طرف حکومت اسلامی مورد اعتراض و تنفر شدیدی از طرف هر انسان شرافتمند و آزادیخواه و احزاب و جریانات سیاسی هست و همگی از جمله حزب حکمتیست خواهان آزادی بی قید و شرط کلیه بازداشت شدگان میباشند. اما متاسفانه " عده ای تحت عناوین متفاوت محمود صالحی را صرفا به حریم شخصی " خود مبدل کرده و بطور هیستریک وارو در نهایت استیصال و زبونی به حزب حکمتیست حمله میکنند. چرا؟ مردم و فعالین حزب حکمتیست در کردستان چکار باید بکنند؟

اسد گلچینی:

 بدیهی است که باید برای آزادی همه زندانیانی سیاسی  مبارزه کرد و آنها را اگر بتوانیم 1 روز زودتر آزاد کنیم دیر است.  ما و حزبمان در پیش گرفتن روش  علنی کردن زندانیان کارگر و دفاع از آنها پیشقدم بودیم و صادقانه نیست که همه کسانی که بعد ها  و بعد از یک سری بد و بیرا گفتن به ما این را پذیرفتند، الان انگار نه انگار،   حافظه شان در این مورد کار نمیکند. اینهم پیشکششان کمی باید رشد کنند.

 رفتار اخیر برخی از کسان و یا گروه هایی که برای آزادی محمود صالحی چه در داخل و چه در خارج کشور تلاش میکنند، زننده شده است. به برهان دیوارگر کارگر سرشناس و کمونیست شناخته شده و از اعضا کمیته مرکزی حزب حکمتیست، بطور هیستریک برخورد میکنند و به خودشان هم بیشتر ضربه زدند. این دوستان باید یک بار برای همیشه دست از کینه توزی ونفرت و برخورد شخصی بردارند، رفتار ناشایستشان را با مبارزه ای که میخواهند و یا هر تلاشی که میخواهند بکنند قاطی نکنند، مگر اینکه دیگر  "مبارزه شان" را به این محدود کنند. این کار های بی ربط و مجازی که میکنند کار دستشان داده و دیگران را هم بیخود مشغول میکنند.از فرط کینه شخصی فراموش میکنند که نا سلامتی مبارزند و بر علیه رژیم میخواهند فعالیتشان را ادامه دهند. اینها سیاسی نیستند و باید یاد بگیرند و نخواستند و نمیخواهند یاد بگیرند.  فکری برای خودتان بکنید که بطور واقعی هم شده با کسی متحد شوید. بهر حال اینها اشتباهی که کرده اند را هم نپذیرفتند. لابد میخواهند در همین سطحی که خواستند باقی بمانند. خود مختارند .

 در سنندج  اتفاق مشابهی میافتد و در گرما گرم تلاش برای اعتراض به رژیم برای آزاد کردن محمود، کسانی همین روش را به کار میبرند. بدیهی است که باید هر خزعبلات و چرندیات این چنینی جواب بگیرد و جواب هم گرفته است. ولی اینکه چرا اینگونه حرکات زشت از کسانی که رفتارشان قابل پیش بینی نیست سر میزند، هر چی هست و هر دلایلی داشته باشد یکی از آنها موقعیت مهمی است که حزب ما در مبارزه بی امانش با رژیم و برای آزادی و برابری و از جمله آزادی زندانیان سیاسی داشته است. شخصا برای حزب حکمتیست و همه احزاب و جریانات و شخصیت هایی که برای آزادی زندانیان سیاسی بویژه در این دوره تلاش فراوانی کردند احترامم بیشتر شد. و این دوستان که راستش بیشتر سردرگمند و با  اوقات خودشان و دیگران هم ارزان فروشی میکنند بهتر است فکری برای خود بکنند.

 مساله همین است و ما کار خودمان را  انجام میدهیم.