با شروع سال 87 در ایران باز هم شاهد هستیم كه يك سال ديگر به عمر رژيم سراسر پوشيده از ظلم و وحشي گري جمهوري اسلامي افزوده شد و رژيم در حالي جشن 30 سالگي خود را پشت سر ميگذارد كه تمامي احزاب و تشكل هاي سياسي داخل و خارج از كشور به جاي پرداختن به مسائل و مشكلات ريشه اي ايران و ملت زجر كشيده و برنامه ريزي مقتدر براي يك حركت راديكالي و مثمر ثمر هنوز در گير اختلافات حزبي و اعتقادي خود هستند.
بدون انكه نياز باشد زحمتي به خود بدهيم به وضوح  عدم اتحاد بين احزاب سياسي و بي تحركي بارز انها را در سازماندهي يك حركت رو به جلو و متحد كه بتواند زمينه هاي سرنگوني رژيم منحوس جمهوري اسلامي را فراهم كندمي بينيم و اين سوال براي هر شخصي كه شايد وابستگي حزبي خاصي به هيچ گروه و تشكلي نداشته باشد پيش مي ايد كه چرا و تا چه وقت ميخواهيم كه تاوان اين اختلافات را پس بدهيم و با شروع هر سال جديد شاهد افزوده شدن يك شمع به كيك تولد رژيم كثيف و فاشيست جمهوري اسلامي  باشيم؟
ايا تا به حال به اين نكته انديشيده ايم كه اين اختلافات و عدم اتحاد دقيقا همان چيزي است كه رژيم جمهوري اسلامي براي ادامه حيات خود به ان نياز دارد؟
ايا تا به حال انديشيده ايم 
ما انسان هائي كه ادعاي تفكرات نو  را در سرمان مي پرورانيم و به نوعي به فكر مبارزه و تقابل با سياست هاي تبعيض اميزو نا عادلانه رژيم ايران هستيم فقط و فقط به مجسمه هائي تبديل شده ايم كه همه چيز را مي بينند و مي شنوند ولي در عمل كاري نمي توانند بكنند؟
انديشيده ايم كه تا به كي بايد در مقابل اين عدم برنامه ريزي و سكوني كه گرفتار ان شده ايم تحقير شويم؟

وقتي كه پيام تبريك كفتار پير رژيم ايران (علي خامنه اي) كه به مناسبت سال 87 از تلويزيون رژيم پخش مي شد را ديديم به لبخند وقيح او هنگامي كه صحبت از سال 87 و 30 ساله شدن رژيم ميكرد توجه كرديم؟

لبخندي كه خشم و نفرت را در دل انسان هائي كه نمي خواهند چشم هاي خود را به روي واقعيت هاي تلخ رژيم ظالم و وحشي ايران ببندند شعله ور مي كرد!
ديگر وقت ان رسيده كه از خواب غفلت بيدار شويم و با حركات منسجم و در نظر گرفتن شعار هاي زيبائي كه حرفهاي خودمان است ولي گاها به انها عمل نمي كنيم كه نمونه بارز انها شعار (ازادي عقيده و بيان )است با احترام به عقايد و نظرات همديگر زير پرچم اتحاد و همدلي گرد هم ائيم.
ديگر بايد به اين نتيجه رسيده باشيم كه فقط بر گزاري اكسيون و نمايشگاهي از جنايات رژيم و سخنراني هاي مكرر كه هر حزب و تشكل به صورت جدا گانه براي خود در نظر مي گيرد راه به جائي نمي برد و اين گونه است كه امروز بعد از گذشت 30 سال از عمر رژيم هنوز نتوانسته ايم كار مثمر ثمري انجام دهيم و فقط به اما و اگر ها دل خوش كرده ايم.
اميد است كه امسال تمامي احزاب و تشكل ها اعم از چپ و راست و ... با همدلي بيشتر و حركات منسجم و مقتدر تر سال 87 را به سالي سياه و عبرت انگيز براي جمهوري اسلامي و مسئولانش مبدل كنند تا همه بتوانيم در ايراني ازاد و همدل در كنار هم به اينده اي روشن بينديشيم.
                            (امير بستان منش)
                                ( استكهلم)