حسین مرادبیگی(حمه سور)

چند روز قبل 11 نفر از فعالین کارگری در کردستان به جرم شرکت در مراسم اول ماه مه، توسط جمهوری اسلامی به جریمه و شلاق محکوم شدند. تاکنون این حکم در مورد سه نفز از آنان به نامهای فارس گویلیان، صدیق امجدی و حبیب اله کلکان در شهر سنندج اجرا شده است.

این رویداد باید با خشم و نفرت و انزجار عمومی از جمهوری اسلامی روبرو شود. اجازه چنین جسارتی را نباید به جمهوری اسلامی داد. جمهوری اسلامی دارد از کارگران زهر چشم میگیرد، دارد از مردم شهر سنندج زهر چشم میگیرد، باید جمهوری اسلامی را سر جای خود نشاند.  

شلاق زدن کارگر و فعال کارگری به خاطر شرکت در مراسم اول ماه مه، جواب جمهوری اسلامی است به جسارت کارگر در مقابل ساحت سرمایه. نمایش قدرتی است برای اثبات کارآئی حکومت اسلامی و جنبش کثیف اسلامی در دفاع از نظام بورژوایی. حالا که کمر طبقه کارگر و دیگر مردم زحمتکش را در ایران زیر فقر و فلاکت خم کرده اند، قرار است از این به بعد اعتراض کارگر را به معیشت بسیار پائین زندگیش، به دستمزد بسیار نازلش، به عدم بیمه و بهداشت مجانی، به عدم پرداخت حقوق معوقه اش، به بیکاری و اخراج و تلاش کارگر برای تشکل و سازمانیابی اش را با شلاق و تحقیر کارگر و فعال کارگری جواب دهند.  

اما این نه موقعیت واقعی جمهوری اسلامی در مقابل طبقه کارگر و جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی این طبقه و نه تناسب قوای میان ما به مثابه این جنبش در مقابل جمهوری اسلامی است. جمهوری اسلامی مشکلش با این جنبش است، ترس و وحشتش از این جنبش است، جنگش با این جنبش است، تقابلش با این جنبش است، ناتوانیش در مقابل این جنبش است و بالاخره دشمن قسم خورده این جنبش است. حکومت اسلامی سرمایه نیک میداند که یکی باید دیگری را از میدان بدر کند، جنبشی که یک سر آن در دانشگاه، یک سر آن در مبارزه و اعتراض کارگر، یک سر آن در مبارزه و اعتراض زنان برابری طلب و سر دیگر آن در میان جوانان سکولار این جامعه است. جامعه ایران صحنه واقعی جنگ بین نیروی این جنبش که اکثریت این جامعه را تشکیل میدهند با جمهوری اسلامی و کثافت  اسلامی است. گشترش اختناق، شلاق زدن کارگر و فعال کارگری، زندانی کردن و شکنجه دادن دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب، دستگیری زن برابری طلب و جوان معترض به جمهوری اسلامی، نشانه تشدید این تقابل است.

کارگران، مردم آزاده !

هیچ حرمت شکنی ای را در مورد هیچ فردی از جمهوری اسلامی قبول نکنید. هیچ خفتی را از جمهوری اسلامی قبول نکنید. هیچ درجه از خفقانی را از جمهوری اسلامی قبول نکنید. هیچ فقر و کمبودی را از جمهوری اسلامی قبول نکنید. به کمتر از برابری زن و مرد رضایت ندهید، هیچ اسلامی را قبول نکنید، جمهوری اسلامی را قبول نکنید. مردم قبول نکنید. اجازه ندهید که جمهوری اسلامی رهبران و فعالین کارگری و رهبران اعتراضی تان را تحقیر و حتی روی آنان دست بلند کند. اینها بخشی از رهبران و فعالین اعتراضی شما کارگران، شما مردم سنندج و دیگر شهرهای ایران اند. اینها قهرمانان جلو صحنه مبارزه شما با جمهوری اسلامی اند. عکس آنها را همراه عکس دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب، همراه عکس اصالو و محمود صالحی با افتخار روی در و دیوارهای شهرتان بزنید. نام آنان را روی در و دیوار شهرتان بنویسید. تا جمهوری اسلامی بداند که کارگران و دیگر مردم آزادیخواه از آنان بعنوان قهرمانان خود نام می برند.  

مردم شهر سنندج!

جمهوری اسلامی دارد سنندج سرخ را به مصاف می طلبد، شما مردم شهر سنندج نیز باید حساب جمهوری اسلامی را کف دستش بگذارید. اجازه ندهید که جمهوری اسلامی رهبران و فعالین اعتراضی تان را تحقیر کند. اجازه ندهید شهر سنندج را به نمایش حقارت و بربریت اسلامی تبدیل کند.

کارگران متحد شوید. زنان متحد شوید، جوانان متحد شوید. اتحاد این صف زیر پرچم آزادیخواهی و برابری طبی در ایران برای ما از نان شب نیز واجب تر است. باید جنگی را که جمهوری اسلامی علیه ما آغاز کرده و 29 سال است آن را علیه ما ادامه میدهد، با پیروزی خود خاتمه دهیم. سرنگونی جمهوری اسلامی و ساختن یک دنیای بهتر کار ماست، دست ماست، میتوانیم و باید برای آن متحد شویم. 

22 فوریه 2008