مصاحبه تلویزیون پرتو با کورش مدرسی

(۱)

پرتو: در رابطه با دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب می دانیم که تعدادی از آنها آزاد شده و تعداد زیادی هنوز در زندان بسر می برند. علی رغم اعتراضات سیاسی مردم و فشارهای بین المللی کماکان فشار بر زندانیان ادامه دارد. جمهوری اسلامی از این سیاست چه چیزی را تعقیب می کند؟

کورش مدرسی: معلوم است که سیاست رژیم ترساندن است. ترساندن مردم، ترساندن دانشجویان و ترساندن صف آزادی خواهی و برابری طلبی.  باید توجه کرد که صف آزادی خواهی و برابری طلبی محدود به دانشگاهها نیست. در جامعه، در طبقه کارگر و در میان مردم زحمتکش ریشه دارد. جمهوری اسلامی میخواهد به همه به قبولاند که فایده ندارد، و دستگیر تان میکنند و کارتان به جایی نمی رسد.  و در این راستا درست مثل هر رژیم فاشیستی و سرکوب گری عکس العمل نشان میدهد. دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب در واقع نوک کوه یخ یک جنبش عظیم در جامعه هستند. آرمان برابری طلبانه کارگر و زحمتکش آن جامعه، آرمان جنبش ضد آپارتاید جنسی، ضد اختناق و مذهب . جمهوری اسلامی میخواهد جلو این جنبش را بگیرد. تاکتیک های رژیم هم شناخته شده و روش های پا خورده همه رژیم های مرتجع است.

بعید میدانم سرکوب رژیم در جامعه تاثیر پا بر جایی بگذارد. تاثیر این سرکوب ها به خیلی عوامل دیگر هم بستگی دارد. امروز وقتی به فضای درونی دانشگاه ها نگاه کنید متوجه میشوید که فضا اتفاقا  به درجه آژیته و در مقابل رژیم جری شده است. بخش زیادی از دانشجویانی که تازه پا به محیط دانشگاهها گذاشته اند و در شرایط عادی تری شاید دو یا سه سال طول می کشید تا جذب فعالیتهای چپ و جذب دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب شوند به سرعت جذب این آلترناتیو چپ میشوند و فضای پرخاشگری به رژیم بوجود آمده است. البته، طبعا در سطح تعدادی که در خطر دستگیری و شکنجه و زندان هستند یک درجه احتیاط و هوشیاری لازم، و شاید دیر، شکل گرفته است که به آن نمی توان ترس گفت. بلکه باید گفت یک تاکتیک و یک سیاست عاقلانه است که خودشان را در معرض دستگیری قرار ندهند.

رژیم سیاست های کلاسیک خود و ساواک، سیا، موساد و همه دستگاه های فاشیستی را به کار گرفته است تا این جنبش را شکست دهد. شکنجه، زندان، ارعاب، تلاش برای بدنام کردن فعالین و رهبران زندانی، کشیدن آنها به پذیرش هر آنچه رژیم میخواهد و نمایش دادن آن از تلویزیون و غیره. جمهوری اسلامی عزیزترین انسانهای جامعه را زیر فشار شکنجه و شکستن دست و پا و سر و صورت گذاشته تا آنها را به تلویزیون بیاورد و مجبور شان کند علیه وجدان خود حرف بزنند. اما این اشتباهی بزرگ است. اگر این نوع ارعاب در سال های ۶۰ نتیجه داد، امروز برای جمهوری اسلامی یک تف سر بالا است. این سیاست تنها به نفرت عمومی از جمهوری اسلامی و یک تف بزرگ به صورت احمدی نژاد و خامنه ای و همه این سیستم تبدیل میشود. این اقدامات به موج عظیم تری علیه این سیستم و به مشت محکمی بر دهان هر چه آخوند و اسلام سیاسی و جمهوری اسلامی است تبدیل میشود.

بهر حال من فکر نمی کنم این سرکوب ها تاثیر پایداری بگذارد. به شرطی که صف آزادی خواهی و برابری طلبی، صف کمونیست های جامعه دست جمهوری اسلامی را بخواند.

پرتو: پیرامون این دستگیری ها اظهارات مختلفی وجود دارد مبنی بر اینکه بعضی ها روحیه شان خوب است و بعضی ها نیست. و یا جامعه هنوز هاج و واج و گیج است این چه چیزی را نشان می دهد؟

کورش مدرسی: ببینید، جمهوری اسلامی وثیقه های سنگینی گذاشته که هر خانواده ای که وضع مالی خوبی نداشته یا کارگر و زحمت کش و یا خانواده متوسط آن جامعه باشد اصلا امکان این را ندارد که چنین وثیقه ای را تهیه کند، در واقع می خواهد خانواده های کم درآمد و بچه های شان را بیشتر در زندان نگه دارد. چون نمیتوانند وثیقه بگذارند و فرزندانشان را آزاد کنند. و بین خانواده دستگیر شده ها که عامل مهمی در اعتراض به رژیم هستند شکاف بیاندازد. واقعیت این است که خانواده ها علی رغم دوری و نزدیکی ها جمع خوبی برای دفاع از همه بچه های دستگیر شده هستند و نقش مهمی داشته اند. جمهوری اسلامی میخواهد با تهدید و ارعاب و همینطور با قرار دادن چنین وثیقه های سنگینی بین آنها شکاف بیاندازد. به گمان جمهوری اسلامی خانواده هایی که بچه هایشان آزاد میشوند را از جمع اعتراض خانواده ها بیرون بیندازد و بقیه را ضعیف و منفعل کند. این واقعیتی است که پشت این به اصطلاح آزاد کردن ها هست.

به علاوه باید دقت کرد که همه دستگیر شده ها، چه زندانی و چه آزاد شدگان، یک دوره به شدت سخت و تلخ و پیچیده ای را از سر گذرانده اند و بسیاری از آنها در شرایط سخت و دشواری قرار گرفته اند. جمهوری اسلامی میخواهد در ذهن همه، از جمله خود زندانیان جای قربانی و قربانی کننده را عوض کند. میخواهد علیه کسی که قربانی شده نفرت بوجود بیاورد. یکی از شگردهای رژیم این است که نفرت علیه خود را به سوءظن و بدبینی نسبت به کسی که قربانی شده تبدیل کند. باید موقعیت کسی که آزاد شده را فهمید که دوره سختی را پشت سر گذاشته اند. اما جنبش ما دیگر از نظر فکری و عاطفی در مقابل داستان تواب سازی های سال های ۶۰ به درجه زیادی واکسینه شده است. دانشجویان دستگیر شده امروز اولین تجربه مستقیم سرکوب چپ به شکل بسیار شنیع و کثیف را در مقابل خود دارند. جمهوری اسلامی بازجوهای سالهای ٦٠ را به اوین و به کار شنیع شان برگردانده است. این زندانیان با این پدیده روبرو شده اند و طول می کشد تا به شرایط عادی برگردند.

انصاف، انقلابی گری و انسانیت، آزادی خواهی و برابری طلبی حکم می کند که مستقل از اینکه در زندان چه گذشته است، یک حلقه قوی عاطفی و سیاسی دور همه کسانی که آزاد شده اند ساخته شود و آنها مورد حمایت همه جانبه قرار گیرند. کسی که میخواهد به انسانیت فکر کند و تاکتیک های جمهوری اسلامی را خنثی کند باید کاری کند که این بچه ها هر چه سریع تر از زیر بار فشار عظیمی که بر آنها وارد شده کمر راست کنند. به آنها کمک شود.

پرتو: من مصاحبه مادر ایلناز جمشیدی را با رادیو فردا گوش میکردم، که گفت ١٠٠ میلیون تومان وثیقه گذاشته اند در حالیکه تمام هستی من ١٠٠ میلیون تومان نیست و بعد شنیدم که خوشبختانه آزاد شده این نشان میدهد که خانواده ها مورد حمایت خیلی گرم جامعه و اطرافیان شان هستند که لابد به تامین وثیقه ها کمک می کنند. با این وجود آیا در مورد وثیقه ها نگرانی وجود دارد؟

کورش مدرسی: راستش تنها نگرانی من ایجاد شکاف بین خانواده ها است. دسته دسته و بخش بخش شان می کنند. باید به شدت با کسانی که آگاهانه یا نا آگاهانه در این صف شکاف بوجود می آورند و یا شکاف را دامن میزنند درافتاد. اینها به مبارزه برای آزادی زندانیان از پشت خنجر میزنند. خود خانواده ها و وکلایشان کمیته پی جویی را تشکیل داده اند باید کمک کنیم  که کل جامعه از آنها حمایت کند. امروز روزی است که باید جمع شد و حمایت کرد. طبقه کارگر و زنان آن جامعه بخصوص در این اوضاع نقش مهمی دارند.

پرتو: اگر ما اینها را کنار بگذاریم، مسئله دستگیر شده ها، آزاد شده ها، شکنجه شده ها، و فعالیتهای حول آن، خانواده ها، بطور کلی در رابطه با جنبش آزادی خواهی و برابری طلبی در جامعه و پروسه ای که شروع شده است چه فکر میکنید. همه نقاط مثبت و منفی آن.

کورش مدرسی: از نظر سیاسی این اتفاق مهمترین تعرض چپ بعد از سالهای ۶۰ است. جای دیگری گفتم که اعتراضات امسال دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب امسال مظهر درایت، جسارت و قابلیت سیاسی بود و صحنه اعتراض علیه جمهوری اسلامی را از پایه تغییر داد. اما از نظر چگونگی انجام این کار و به اصطلاح از نظر عملی فکر میکنم هنوز زود است وارد جمعبندی شویم.

امروز وقتی نگاه کنید میبینید سخنگوی اعتراض به جمهوری اسلامی نه دو خردادی ها سابق هستند و نه دفتر تحکیم وحدت است و غیره. چپ و دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب به عنوان صدای این اعتراض به میدان آمده است. به عقیده من پژواک آن را در بقیه جامعه و در میان طبقه کارگر خواهند شنید. دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب کار بزرگی کرده اند و من فکر میکنم که تاثیرات عمیقی در جامعه می گذارد. جای دیگری گفتم که در جامعه ایران یک موجود سیاسی جدیدی متولد شده است. یک بچه شیری متولد شده است که قبلا به این شکل در صحنه نبود. و این آن جنبشی است که میتواند جمهوری اسلامی را سرنگون کند. جنبش آزادی خواهی و برابری طلبی. این را همه شغالان سیاسی و ارتجاعی میدانند که بسیج شده اند تا این بچه شیر را نابود کنند. تولد این موجود جدید پژواک عمیقی در جامعه ایران خواهد داشت.