سکوت کردن درشرایطی که فعالین ورهبران دانشجویی درزندان اسیرشده اند ، تحت بازپرسی هستند،  دراعتصاب غذا بسرمی برند شکنجه روانی وجسمانی می شوند درست نیست .

اگرمروری برتحرکات واعتراضات سالهای گذشته داشته باشیم نمی توانیم حضور دانشجویان دربند را درآن مبارزات نادیده بگیریم تلاش دردفاع ازحقوق زنان وبلند کردن پرچم آزادی وبرابری درهشت مارس سال گذشته ،حمایت از مبارزات کارگران وتلاش برای رهایی فعالین  زن و کارگری و...
هیچکدام ازما فعالین حقوق زن نمی توانیم حضور پیگیر ودلسوزانه آنان رادراعتراض 22 خرداد درب دانشگاه تهران ، میدان هفت تیر، فراموش کنیم آنها پا به پای ما اعتراض کردند، بازداشت شدند، شلاق خوردند وازکلاس ودرسشان توبیخ شدند .
نباید فراموش کنیم همین دانشجویان زندانی ، هرجا ستم و خشونتی برشهروندان وزنان اعمال میشد کمپین  راه می انداختند. بدون هیچ ملاحظه ای خالصانه به مبارزات ما می پیوستند،علیه دستگیری فعالین زن بارها و بارها اعتراض کردند و امروزخود دربند وتحت بازجویی وفشا رهستند . جای سوال اینجاست که بضی عامدانه یا از روی نا اگاهی مهرسکوت برلب زده اند.
این سکوت نا عادلانه وغیرصمیمانه هرشاهد منصفی را می آزارد براستی چه ملاحظه ای می تواند حمایت طیف وسیعی ازفعالین اجتماعی  فعالین حقوق زن در ایران را  ازدانشجویان دریغ کند .
همه می دانیم  نقطه عطف مبارزات اجتماعی در ایران تلاش جمعی  برای آزادی بیان ،  حقوق انسانی شهروندان ، برابری زن ومرد و رفع تبعیض واستبداد ستیزی می باشد
همچنین رمزموفقیت این مبارزات اتحاد وهمبستگی میان جنبشهای مختلف زنان دانشجویان کارگران و.. است .
بی شک دانشجویان تا آنجا که درتوان داشته اند نقش خود را ا یفا کرده اند.
 امروز بیش از یک ماه بازداشت اعتصاب وشکنجه دانشجویان آزادیخواه وبرابری طلب میگذرد و هنوز برخی از فعالین مدنی ازجمله فعالین زنان سکوت کرده اند. مگرسلب ملاقات ازدانشجویان با خانواده هایشان یا شکنجه و اخراج ازتحصیل آنها نقض حقوق مدنی واجتماعی نیست؟ پس چرا یاران مدافع حقوق مدنی لب به اعتراض نمی گشایند؟ نکند برخی ها طلب حقوق مدنی ورعایت حقوق بشر را برای مجموعه خود میخواهند وحمایت مردم را هم تنها از جمع خود مشروع میدارند و اگر امروز ازگوشه وکنار این مملکت جوان ودانشجو را به زنجیر کشیده اند این موضوع را مهم نمی پندارند .
خیلی درد ناک است درمملکتی که به حکم ارتجاعی ترین قوانینش  زن را نیمی از یک انسان محسوب می کنند زن را سنگسار می کنند وحقوق مدنی و انسانی شهروندانش نادیده گرفته می شود،  جمعی از فعالین حقوق زن برای رفع مشکلاتشان  پناه به آش نذری امامان می برند وخبر آن رادرسایتهایشان درج می کنند . 

برگشتن به گذشته مطلق روا نیست آش نذری هیچ دردی را دوا نمی کند امام زاده ها امروز سلاخی وزندانی میکنند امروز ماجرای سرکوب و تحمیل فضای رعب ووحشت زندگی همه را دربرمیگرد دیروز زنان را دستگیر کردند  جوانان را درملا عام دارزدند  فعال کارگری را گرفتند امروز دانشجویان را به زنجیر کشیده اند این درد مشترک همه ماست. تجویز آش نذری برای درمان این درد وخلاصی از این شر توهمی بیش نیست ! میتوانیم بصورت جمعی هرجا هستیم به حمایت از خانواده دانشجویان زندانی تلاش کنیم و برای آزادی این عزیزان دربند بکوشیم.

دیبا علیخانی -  فعال جامعه حمایت از زنان ایران
16 دی ماه 1386