پرتو: شما کمپینی برای آزادی دانشجویان دستگیر شده را فراخوانده اید، هدف از کمین شما چه است و تا کنون چه اقداماتی برای آزادی این دستگیر شدگان انجام داده اید:

خالد حاج محمدی: هدف کمپین ما آزادی دانشجویان زندانی است. تلاش ما این است کل امکانات و توان خودمان را برای جلب توجه افکار عمومی هم در داخل ایران و هم در سطح بین المللی برای دفاع از دانشجویان و مطالبات آنها و فشار به جمهوری اسلامی جهت آزادی بی قید و شرط آنها جلب کنیم. همزمان و در همین راستا به همه نیروها، احزاب و شخصیتها اعلام کرده ایم و تلاش میکنیم که نیروی مان را متحد کنیم و با هم این تلاش انسانی را پیش ببریم. اگر بسیار خلاصه بگویم ما در این مدت بطور مرتب اخبار مبارزات دانشجویان و کل اعتراضاتی که برای آزادی آنها از جانب خود دانشجویان تا خانواده های آنها، کارگران در مراکز مختلف و مردم در شهرهای مختلف را منعکس کردیم تا به گوش جهانیان برسد. تاکنون در کل کشورهای اروپائی، کانادا و امریکا سعی کرده ایم به مراجع بین المللی از پارلمان اروپا تا امنستی اینترنشنال، اتحادیه های کارگری، احزاب و جریانات انساندوست، نهادها و شخصیتهای سیاسی- اجتماعی و فرهنگی خوشنام مراجعه کنیم، آنها را از اتفاقات در دانشگاهها، دستگیری دانشجویان، شکنجه و زندانی کردن آنها مطلع کنیم، پیام دانشجویان و مردم ایران و انتظار آنها از این نهادها را با آنها در میان بگذاریم و از آنها بخواهیم که به کمین برای آزادی دانشجویان پیوسته، به جمهوری اسلامی اعتراض کنند و خواهان آزادی دستگیرشدگان شوند. در این مدت تحت تاثیر این تلاشهای ما و فعالیتهای جریانات و احزاب و شخصیتهای دیگر تعداد زیادی از نهادها از پارلمان اروپا تا امنستی، تعدادی از احزاب اروپایی از انگلستان تا سوئد، بخشی از اتحادیه های دانشجویی عملا به کمپین برای آزادی آنها پیوسته و طی نامه های اعتراضی به سفارت خانه های جمهوری اسلامی و دفتر ریاست جمهوری نامه خواهان آزادی بی قید و شرط دانشجویان شده اند. در بسیاری از شهرها از جمله لندن، استکهلم، گوتنبرگ، هامبورگ، تورنتو، هیلسنکی، کلن، آکسیونهای اعتراض را فراخوان داده و بعضا مشترکا با احزاب و جریانات مختلف پیش برده ایم و کماکان به این فعالیتها ادامه میدهیم. در خود ایران کل تشکیلات ما در چهارچوب امکانات آنجا و با توجه به فاکتورهای مختلف در همین راستا و برای بسیج مردم، کارگران، زنان و انواع نهاد و تشکل در تلاش بوده ایم که در مقابل تعرض جمهوری اسلامی سدی بسته شود و بخش هر چه بیشتری از مردم آزادیخواه را در دفاع از دانشجویان و برای آزادی دستگیر شدگان به میدان آوریم.

پرتو: ویژگی ١٦ آذر امسال چه بود؟ ما قبلا هم نمونه های متعددی از دستگیری فعالین دانشجوئی، فعالین اجتماعی و سیاسی داشته ایم واینبار شاید برای اولین بار در تاریخ مبارزاتی دانشجویان و مردم در ایران این دستگیریها با چنین عکس العمل وسیعی از طرف مردم روبرو شده است. چرا؟ چه چیزی باعث شده که کارگران، زنان، مردم یک شهر (سنندج) به اشکال مختلف دست به حمایت از خواسته های دانشجویان زده اند.

خالد حاج محمدی: ١٦ آذر امسال در شرایط خاصی برگزار شد، اول اینکه در دوره ای که خطر حمله آمریکا بالای سر مردم ایران بود، بسیاری از جریانات راست و کل جریانات قومی امید به حمله آمریکا بسته بودند. همینطور بخشی از جریانات راست با تز دفاع از میهن و تمامیت ارضی سیاست شان این بود که اگر به ایران حمله شود در کنار جمهوری اسلامی قرار بگیرند. کلا تحت تاثیر این شرایط و بی دورنمایی و بن بست این جریانات،  سکونی بر فضای سیاسی جامعه ایران سنگینی میکرد. جمهوری اسلامی با استفاده از این اوضاع و همزمان با فضای جنگی که ایجاد شده بود در تلاش بود جنبش اعتراضی مردم را به عقب براند. کلا چپ جامعه در این دوره به تنهایی در میدان بود. در چنین شرایطی برای اولین بار در چند دهه گذشته جنبش برابری طلبانه با صف مستقل و اهداف روشن و انسانی خود به میدان آمد و مستقیما در مقابل جمهوری اسلامی صف آرایی کرد. شعارهای و اهداف بسیار روشن و شفافی را در مقابل جامعه قرار داد. پرچم انسانی ترین امیال و آرزوهای میلیونها انسان را که آزادی و برابری، نه به جنگ و دفاع از حقوق مردم است را بلند کرد. دانشجویان کل مردم ستمدید و آزادیخواه را، کل طبقه کارگر را، زنان و جوانان آزادیخواه را و در یک کلام بشریت متمدن را نمایندگی کردند. به همین دلیل در همین ابعاد مورد توجه و سمپاتی وسیع قرار گرفت و این نقطه قوت بسیار مهمی بود. همزمان یک حرکت حساب شده بسیار وسیع را هماهنگ و متحد پیش بردند. شوخی نیست که برای اولین بار در مهمترین شهرهای ایران یک نیروی وسیع و سازمان داده شده متحد پا پیش گذاشت و به وضع موجود نه گفت، به فقر و محرومیت، به جنگ و ملیتاریزم، به استبداد و زندان و به آپارتاید جنسی یکصدا نه گفت. همزمان از آزادی و برابری از سوسیالیسم و جامعه انسانی به عنوان آلترناتیو و راه نجات بشریت دفاع کرد. این صدایی از اعماق جامعه بود، شوکی به کل طبقه کارگر و انسان آزاده در ایران بود که تکانی بخورد و همین هم اتفاق افتاد. توجه کنید که در همین مدت اعتراضات زیادی در دانشگاههای مختلف ایران، از تهران و مازندران و شیراز گرفته تا مشهد، بابلسر، همدان، کرمانشاه، تبریز، سنندج، یزد و ... در جریان بوده است. هزاران نفر طومار اعتراضی را در تهران و سنندج امضا کرده و برای رژیم ارسال کرده اند. کارگران بخشی از مراکز از پتروشیمی و عسلویه گرفته تا ایران خودرو ... از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب دفاع کرده اند.

پرتو: به نظر میرسد رژیم بطور جدی درصدد پرونده سازی علیه دانشجویان و مرعوب کردن کل جامعه است. فکر میکنید چقدر امکان عقب راندن این تلاش و آزاد کردن دانشجویان دربند را داریم؟

خالد حاج محمدی: اولا تا همین جا کل اتفاقات یک پیروزی بزرگ و شورانگیز برای جنبش آزادیخواهانه و برابری طلبانه مردم ایران و یک شکست بزرگ برای جمهوری اسلامی بوده. پرونده سازی و پاپوش دوزی کار سی ساله رژیم است.  امسال تلاش کردند با ربودن فعالین و نمایندگان دانشجویان مانع برگزاری مراسمهای ١٦ آذر شوند که جواب محکمی از جانب دانشجویان گرفتند، وسیعترین مراسمها برگزار شد. هرچه تهدید کردند که مردم سکوت کنند، موفق نشدند و هر روز در گوشه ای صدای حق طلبی و دفاع از دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب بلند می شود. آنها با دانشگاه مشکل داشتند الان در کارخانه و کوچه و خیابان با مردم درگیرند.

 دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب با اقدام جسورانه و بسیار آگاهانه خود لایه های خاکستر بالای یک آتشفشان عمومی را برداشتند، مردم این آتشفشان را دیده اند، امیدوار شده اند، امروز دیگر برگشت به قبل از ١٦آذر نا ممکن است و همین مایه افتخار هر انسان شرافتمندی است.  بحث من این نیست که امکان مرعوب کردن جامعه کاملا منتفی است این به فاکتورهای زیادی بستگی دارد که باید جایی دیگر به آن پرداخت. ولی ما میتوانیم جمهوری اسلامی را باز هم بیشتر به عقب برانیم و کل دانشجویان را آزاد کنیم. کلید این مسئله در دست ما است، ما مردم آزادیخواه، ما کارگران، زنان و دانشجویان. اتحاد بیشتر ما، دفاع همه جانبه از دانشجویان، اعتراض همه جانبه ما به جمهوری اسلامی، فشار هر روزه برای آزادی آنها و هزار اقدام در این جهت ممکن است و به راحتی میتواند جمهوری اسلامی را سر جای خود قرار دهد. هنوز یک هزارم نیروی ما و مردمی که قلب آنها را فتح کرده ایم به نیروی فعاله برای آزادی دانشجویان تبدیل نکرده و به میدان نیاورده ایم. هنوز حتی در یک مرکز کارگری یک ساعت اعتصاب برای آزادی آنها صورت گرفته نشده. باید در این جهت قدمهای جدیتر برداریم، باید موفقیتهای تا کنونی را دستمایه قدم های بعدی کرد. آزادی دانشجویان کاملا ممکن است، نیرویش را داریم، توانش را داریم، فضای سیاسی آماده است و یک آتشفشان که سر باز کرده است.