به نقل از کمونیست 148
مردم عراق گروگان آمریکا و جمهوری اسلامی بر سر میز مذاکراتشان
 

محمود قزوینی 
ghazvini.m@gmail.com
مذاکره ایران و آمریکا که در روز دوشنبه 28 مه 2007 برای اولین بار پس از 27 سال از عمر جمهوری اسلامی در عراق برگزار شد، مانند هر اتفاق جدیدی در دنیای سیاست، این اتفاق نیز با عکس العمل ها و تحلیل های بسیار متنوع مواجه شده است.
این ملاقات تحت عنوان ایجاد امنیت در عراق و یا کمک جمهوری اسلامی به ایجاد امنیت در عراق برگزار شده است. اگر قرار باشد برای امنیت در عراق کاری کرد و مسببین ناامنی را مجازات نمود، باید سران دولت آمریکا و جمهوری اسلامی به دلیل سناریوی دهشتناکی که امروز بر مردم عراق تحمیل کرده اند، محاکمه و مجازات شوند. اولین شرط برقراری امنیت در عراق خروج آمریکا و کوتاه کردن دست جمهوری اسلامی و جریانات اسلامی در عراق است.   یکی تمامی یک جامعه را با بمباران هوائی و موشک کوبیده و نابود کرده است و زمینه رشد جمهوری اسلامی و جریانات اسلامی و گانگستریسم و تروریسم را بر متن ویرانی جامعه عراق آماده ساخته است و دیگری بر متن این ویرانی به نیروی اول در عراق تبدیل شده است. هیچ کسی باور ندارد که این دیدار و ملاقات برای ایجاد امنیت در عراق برگزار شده است. نه دولتهای آمریکا و ایران و نه مردم عراق و نه هیچ کس دیگر. همه میدانند دو طرف مذاکره باعث و بانی وضعیتی هستند که مردم عراق در آن گرفتار شده اند.
آمریکا با حمله نظامی و اشغال عراق و با نابودی جامعه مدنی در آنجا، جنگ داخلی، قتل و کشتار، بمب گذاری، نزاعها و کشتارهای قومی و مذهبی را به یک نرم در عراق تبدیل نمود. هم سقوط رژیم صدام حسین در عراق و هم شرائط هرج و مرج و ناامنی در آنجا، نعمتی بادآورده برای رشد و نفوذ و قدرتگیری جمهوری اسلامی در عراق را فراهم آورد. جمهوری اسلامی که نیروهای اسلامی شیعی را سالها در ایران آموزش داده و سازماندهی کرده بود، با سقوط رژیم صدام حسین و اشغال عراق در بهترین موقعیت برای نفوذ و ایجاد اقتدار در عراق قرار گرفت و از این موقعیت کمال استفاده را برد. امروز هم دولت ملکی که تحت فشار آمریکا با مقتدا صدر درگیر میشود و هم نیروهای میلیتس شیعی مقتدا صدر و سپاه بدر و...زیر نفوذ جمهوری اسلامی قرار دارند. جمهوری اسلامی با بکار گیری اهرمهای مختلف از بالا و پایین به آمریکا و متحدینش فشار میاورد و به آنها میفهماند که در عراق حرف آخر را در نهایت باید جمهوری اسلامی بزند.       
در حالی که جمهوری اسلامی با آمریکا برای به اصطلاح برقراری امنیت در عراق بر روی میز مذاکره نشسته است، نیروهای مقتدا صدر اعضای تیم حفاظت اطلاعات انگلیس را در عراق میربایند و ضرب شست به آمریکا و متحدینش شان میدهند. 
آمریکا پس از شکست در عراق و گیر کردن در باتلاق عراق اشغال شده و با کشته شدن بیش از سه هزار سرباز و کلا شکست طرح و سیاست خاورمیانه ای اش، مجبور به آوانس دادن و قبول سازشهایی با نیروهایی است که درگیر با آنهاست. اما این سازشها و اوانس دادنها فراتر از عراق و مسئله برقراری " امنیت" در عراق میباشد. همانطور که جدال آمریکا و جمهوری اسلامی محدود به صحنه عراق نیست، سازش آنها هم محدود به صحنه عراق نیست. انتخاب جمهوری اسلامی و جریانات و نیروهای شیعی در عراق برای کنار آمدن، حاکی از یک رویکرد منطقه ای آمریکاست. از اینکه آمریکا خود را مجبور دید نارضایتی دولتهای متحد عرب خود را نادیده بگیرد و وارد مذاکره و معامله مستقیم و یکطرفه با جمهوری اسلامی شود، حاکی از اوضاعی است که آمریکا در عراق و منطقه در آن گیر کرده است. آمریکا با این سیاست، کنار آمدن با جمهوری اسلامی  را بهتر و راه گشاه تر از دوستی متحدین عرب خود دانست. اگر آمریکا خود توانی برای مقابله با دشمن ندارد، آنوقت صف دوستان را میخواهد چکار کند. اهمیت اهرم عراق برای جمهوری اسلامی در شرائط کنونی، کمتر از اهرم اتمی نیست. جمهوری اسلامی به آمریکا فهماند که بدون رضایت او نمیتواند از باتلاق عراق رها شود و تاکنون نشان داد که به کم هم راضی نیست و حاضر است برای سهمش ریسک خطرناک کند و آن را با جان بخرد. همچنین میداند از حریف درمانده درعراق کار زیادی ساخته نیست. 
مذاکره آمریکا با ایران، قدمی به سمت به رسمیت شناسائی رژیم اسلامی ایران به عنوان یک نیروی قدرتمند منطقه ای است، هدفی که جمهوری اسلامی با اهرم عراق، طرح مسئله اتمی، با حمایت جریانات اسلامی در خاورمیانه و بخصوص جریانات اسلامی در عراق آن را دنبال کرده و میکند. جمهوری اسلامی با نیروی  جریانات اسلامی در حاکمیت عراق و با تجهیز گروههای  تروریسستی اسلامی در همه شئون جامعه عراق، با حزب الله در لبنان و حمایت از جریانات اسلامی تروریستی در فلسطین، با طرح مسئله اتمی، قدرقدرتی و عظمت طلبی خود را در منطقه دنبال میکند. سخنان تند عظمت طلبانه ناسیونالیستی ایرانی احمدی نژاد و عباسی و همه جناحهای جمهوری اسلامی حول مسئله اتمی گویای روشن این مسئله است. آینده روند مذاکرات آغاز شده قابل پیش بینی نیست و به فاکتورهای مختلفی بستگی دارد. نه آمریکا به راحتی جمهوری اسلامی را به عنوان یک قدرت بالادست در منطقه به رسمیت میشناسد و نه جمهوری اسلامی میتواند به راحتی و بدون دردسر مانند دوران حکومت شاه در یک رابطه سیاسی و اقتصادی عادی و نرمال با غرب قرار گیرد. در صورت ادامه مذاکره و سازشهای احتمالی، رویگردانی جریانات اسلامی درگیر با غرب از جمهوری اسلامی، جمهوری اسلامی را از مهمترین اهرم خود در مقابل آمریکا و غرب بی بهره میکند. برای همین جمهوری اسلامی نمیتواند در سازش سیاسی راه زیادی بپیماید. "سازش اقتصادی" با غرب هم برای رژیم اسلامی در ابعاد وسیع ممکن نیست. برای چنین سازشی جمهوری اسلامی باید نفی شود و مسلما هیچ حکومتی به خودی خود به نابودی خود رای نمیدهد. جمهوری اسلامی حتی در کوتاه مدت نمیتواند به یک سازش نسبتا پایدار سیاسی با غرب برسد.
وجود جنبش سرنگونی مردم در ایران، مردمی که بدنبال فرصتی برای انداختن رژیم اسلامی هستند هم یک نقطه ضعف مهم رژیم اسلامی در جدالش با آمریکا میباشد.
مذاکره آمریکا و جمهوری اسلامی ادامه کشمکش آمریکا و و غرب با جمهوری اسلامی در توازن قوای متفاوت و در شکل متفاوت است. مردم عراق گروگان آمریکا و جمهوری اسلامی در جنگ و تروریسمشان بر علیه یکدیگر و بر سر میز مذاکره و سازشسان با یکدیگرهستند.
جدال آمریکا و جمهوری اسلامی و جریانات اسلامی در عراق و تروریسم آنها بر علیه یکدیگر که با گرفتن جان صدها نفر از مردم عراق در روز و نابودی هر چه بیشتر مدنیت، کشتار و فقر و گرسنگی و بی خانمانی، نزاعها و جنگها و  کشتارهای سکتهای مذهبی همراه میباشد، فقط با بیرون انداختن نیروهای آمریکا و متحدینش از عراق و پاک کردن عراق از جریانات اسلامی ممکن میباشد. امید ما کمونیستهای ایران و بسیاری از سوسیالیستها و کمونیستها و آزادیخواهان جهان در ژاپن وکره جنوبی و آمریکا و اروپا در این نبرد به حزب کمونیست کارگری عراق، به کنگره آزادی عراق، به سمیر عادل، ینار محمد و هوزان محمود و دیگر رهبران کمونیست در عراق دوخته است.
نجات مردم عراق از دست آمریکا و جمهوری اسلامی و جریانات گانگستر تروریستی دیگر و ایجاد امنیت در عراق به نیروی کمونیستهایی در عراق گره خورده است که تلاش میکنند تا نیروی مردم را برای برقراری امنیت و ازادی و رفاه در مقابل همه جریانات ارتجاعی به میدان بیاورند. امنیت و ازادی و رفاه در عراق به شکست همه جریانات ارتجاعی در عراق گره خورده است.
طبقه کارگر و مردم ازادیخواه ایران و جهان میتوانند و باید به گروگیری آمریکا و جمهوری اسلامی از مردم عراق پایان دهند.   
پایان دادن به مصائبی که رژیم اسلامی ایران به همراه جریانات اسلامی دیگر منطقه بر سر مردم ایران و منطقه وارد میکند، کار کمونیسم و کارگر در ایران است. وجود رژیم اسلامی نه تنها به معنای خفقان و سرکوب و فقر و بیخانمانی مردم ایران است بلکه همچنین بمعنای ادامه کشمکش جمهوری اسلامی با آمریکا و غرب، ادامه خطر حمله نظامی، تنگ تر شدن محاصره اقتصادی، ادامه تروریسم اسلامی در منطقه خاورمیانه، تقویت جریانات اسلامی در جهان با تروریسمشان، و یا ادامه بند و بستهای آمریکا و جمهوری اسلامی بر علیه مردم عراق و ایران و منطقه و....است. مردم ایران میتوانند به این دور خاتمه دهند. به زیر کشیدن رژیم اسلامی با پرچم سوسیالیستی طبقه کارگر، نقطه پایانی بر مصائب و خطرهای هولناکی است که جامعه و مردم ایران و منطقه را تهدید میکند.