اول مه  روز همبستگی جهانی طبقه کارگر
روز جهانی کارگر روز اعلام کیفر خواست اکثریت  جامعه بشری بر علیه اقلیتی سرمایه دار میباشد که با در دست داشتن ابزار تولید به شدید ترین وجهی اکثریت جامعه را مورد استثمار و ظلم قرار میدهند و  آنها را از امکاناتی که با نیروی کار خود  به وجود آورده اند محروم میکنند. اول مه تنها یاد آوری  یک روز  و یک جشن خاص نیست که در سال یک بار برگزار بشود ، و یا صرفا یک اکسیون ضد رژِیمی نیست که با دادن چند شعارروز را به پایان برد و دوباره منتظر روز ی دیگر و جشنی دیگر در سال جدید باشیم.. اول مه روز جهانی کارگران دستاورد یک دوران طولانی مبارزه انسانهای مبارز و سوسیالیستی است که با اتکا به قدرت طبقاتی خویش در برابر بورژوازی  سر تا پا مسلح قد علم نموده  و اعلام نمودند که تا رسیدن به یک جامعه آزاد و برابر دست از مبارزه نخواهند کشید و صدای حق طلبی طبقه کارگر را به گوش تمام جهانیان خواهند رساند.
 در ایران نیز همچون تمام دنیا انتظار می رود این روز با شکوه هر چه تمام تر برگزار شود، اما بنا به ویژگی های خاص خود و سیاست سرکوب و خفقان سرمایه داری حاکم بر آن، امسال در حالی به  روز جهانی کارگر نزدیک میشویم که جمهوری اسلامی هم در داخل و هم در خارج بشدت تحت فشار قرار دارد و روز بروز به لبه تیز سقوط و سرنگونی نزدیک و نزدیک تر میشود. لیبرال ها  ، سلطنت طلبان و ناسیونالیستهای ملی و مذهبی که به جز منافع  حقیر خود به مورد دیگری فکر نمیکنند  به امید حمله آمریکا نشسته اند و منتظرند به قیمت تباهی و کشتار و تحمیل سناریو سیاه بر ایران به قدرت و نان ونوائی برسند و عراق دیگری را بسازند . اما طبقه کارگر در این روز با  نشان دادن قدرت طیقاتی خویش دست رد به تمام نیروهای راست و پرو غرب خواهد زد و سرنوشت جامعه را خودشان رقم خواهند زد. جنبش های اجتماعی عملا  قدرت خود و اعتراض خود را به سیاستهای جمهوری اسلامی در روز های 16 آذر ، 8 مارس ، چهارشنبه سوری  و اعتراض و تحصن معلمان و اعتراضات هر روزه کارگری  نشان داده اند  و رژیم و جریانات  اپوزیسیون  راست  و ناسیونالیسم را بشدت سر در گم و نگران کرده اند.   دست اینها دیگر برای مردم رو شده است و  دیگر گوش شنوائی برای سیاستهای ارتجاعی و ضد مردمی اینها وجود ندارد . چپ میرود تا قدرت خود را در جامعه تثبیت نموده و جای پای محکمی در روی زمین بگذارد و باید از این مسله نهایت استفاده را ببرد. خود دولت هم بیکار ننشسته است و در آستانه روز اول می با دستگیری  وصادر کردن احکام سنگین برای فعالین کارگری میخواهد وحشت و هراس را در بین فعالین کارگری بیندازد البته این ترفند تازه ای نیست.
در اول مه امسال نباید حتی برای لحظه ای به عوامل رژیم میدان داد.
لزوم برگزاری مراسمات مستقل و آزاد در  اوضاع کنونی بسیار لازم و ضروری میباشد.  هر ساله عوامل سازمانیافته رژیم از خانه کارگر گرفته تا شوراهای اسلامی کار که خود را نماینده کارگران میدانند ، اما در عمل برای جلوگیری از رادیکالیزم  و اعتراضات کارگری شکل گرفته اند، با در اختیار داشتن امکا نات دولتی  و  مادی فراوان با تبلیغات فروان و نداشتن هیچ گونه مانعی سعی دارند همچون سالهای گذشته خود را صاحب  و نماینده تام  ال اختیار طبقه کارگر معرفی نموده و اجازه برگزاری مراسمات آزاد و مستقل کارگری را از فعالین این عرصه سلب نمایند.اما از آنجایی که ماهیت ارتجاعی خانه کارگر و کارشکنی های آنها در همکاری با دولت بر علیه کارگر از گذشته تا کنون بر فعالین و پیشروان این طبقه روشن گشته است ، لذا تاکنون دائما نمایندگان واقعی کارگران و فعالین اجتماعی مرز خود را با این نهاد واپس گرا مشخص و حفظ کرده اند. واقعیت سالهای گذشته این موضوع را به ما نشان می داد که نهاد خانه کارگر به واسطه امکانات فراوان و باز بودن دستش در دسترسی به کارگران به راحتی از نقاط مختلف و از کارخانه های سطح کشور کارگران را به یک نقطه کشانده است و البته سعی داشته تا خود را نماینده نارضایتی و اعتراض آنان نشان دهد که بدلیل ماهیت راست و ارتجاعی اش نتوانست در این امر موفق شود. اما به هر حال همچنان از این توان در کشاندن کارگران برخوردار است.
در همین راستا و از آنجایی که دولت سالهاست روز اول می را به صورت یک جشن به رسمیت نمی شناسد ، فعالین کارگری در کارخانه ها و محل های کار و همچنین کمیته ها و کانون هایی که در راستای فعالیت کارگری مشغولند،عمدتا با توجه به ماهیت رادیکال تری که نسبت به جریانات و نهاد های حکومتی دارند هر ساله مراسم روز کارگر را مستقل برگزار میکنند . حتی در سالهای پیش هر یک از فعالین مراسم مستقلی را  در منطقه مربوط به فعالیتش سازمان می داده است. اما شاهد بوده ایم که در چند مدت گذشته ظرفی برای اتحاد این کانون ها و فعالین فراهم گردید که این خود نشان از این دارد که درک و سطح آگاهی در میان کارگران رو به جلو حرکت میکند و ایستا نیست.
این اتحاد در میان کمیته های کارگری و به تبع آن کارگران در واقع می تواند نوید اول ماه می از نوع دیگری باشد. روز کارگری که بتوان در آن با توان بیشتری شرکت نمود و نیروهای بیشتری را حول آن بسیج نمود .
از منظر بررسی جنبش های اجتماعی و از زاویه دید روز کارگر به عنوان آکسیون مشخص این طبقه و نیروهای معترض ، ما باید بتوانیم در این روز هر چه بیشتر نیروها و وزنه های اجتماع را در پشت طبقه کارگر پیشرو به عنوان محرک تحول در جامعه بسیج کنیم و این امر امیدواریم که در آینده ، هر چه بیشتر افق روشن تری بیابد.
اما نگاه به روز کارگر تنها بدین شکل نیست و روز کارگر یک جشن کارگری است که در آن تمام مراکز کاری می بایست تعطیل گردند و کارگران در هر محیطی بتوانند به برگزاری اش اقدام نمایند.  و در کنار جشن به مناسبت این روز باید اعتراض کنند ، اعلام کنند  که برای بدست آوردن خواست و مطالبات خود مبارزه را جدی تر میکنند  و هدف ما در این روز براندازی  نظام سرمایه داری جهانی است و ما امروز حتی از این نقطه هم فاصله داریم و باید بدان نیز امید ببندیم. البته ما افق ها را تیره نمی بینیم و معتقدیم که می توان به آن روز ها نیز دست یافت .
در ایران رژیم سرمایه داری  سعی دارد با سیاست سرکوب و مشخصا در امسال با دستگیری محمود صالحی فعال کارگری و صدور حکم برای دیگر فعالین کارگری سقز سعی دارد در دل فعالین جنبش کارگری هراس بی اندازند و این را نشان بدهد که هر کس اقدام به بر گزاری  مراسم اول مه بکند به جز زندان و تهدید و بازداشت چیز دیگری عایدش نخواهد شد. ولی رژیم هر چند  سعی در ادامه این سیاست دارد ولی خودش این را خوب میداند که با دستگیری یک فعال کارگری مانند محمود صالحی در شهر سقز نمیتواند مانع بر گزاری این روز بشود زیرا این روز مختص به یک نفر  و چند فعال کارگری نیست هر کارگری که به وضع موجود و شرایط زندگی  هم طبقه ای هایش اعتراض داشته باشد یک فعال کارگری است و برای بر گزاری این روز تلاش خواهد نمود. و بازداشت یک فعال کارگری یا چند فعال کارگری تاثیری در روند بر گزاری این روز نخواهد داشت بلکه باعث میشود که کارگران با وحدت بیشتری هم این روز را برگزار نمایند و هم خواستار آزادی فعالین بازداشت شده بشوند و عملا محاسبات رژِیم که با بازداشت و زندانی کردن و صدور حکم برای فعالین کارگری در صدد دستیابی به آن  است غلط در میآید، باید با برپائی مراسم های مستقل و آزاد روز جهانی کارگر این روز را عملا  به روز آزادی محمود صالحی تبدیل کنیم و اعلام کنیم که با بازداشت و زندانی کردن و تهدید نمیتوان جلوی بر گزاری مراسم اول مه را گرفت.
نکته دیگری که اول مه امسال را  نسبت به سالهای دیگر متمایز تر نموده است  و میتوان از آن به عنوان  یک آلترناتیو به آن نگاه کرد گستردگی اعتراضات و اعتصابات معلمین و دانشجویان اشاره نمود و باید از این فضای اعتراضی نهایت استفاده را کرد. فعالین کارگری باید با نمایندگان معلمان معترض رابطه بگیرند وآنها را پشت خواستها و مطالبات درخواستی اول مه کارگران آوردو در یک صف واحد و با سازماندهی قوی روز جهانی کارگر را  به روز اعتراض تمام جامعه تبدیل نمود و رژیم را وادار به قبول مطالبات خود بکند.
صدور قطعنامه ای رادیکال و گنجاندن خواستهای اصلی ومطالباتی که کل جامعه را پوشش دهد و اکثریت جامعه را پشت قطعنامه بیاورد بسیار الزامی میباشد و میتوان بدینوسیله  نه تنها کارگران و معلمان بلکه دانشجویان و زنان   را پشت این قطعنامه بسیج نموده و با پشتوانه قوی برای برآورده کردن بندهای قطعنامه به رژیم فشار آورد.
به امید برپائی یک مراسم باشکوه و جهانی اول مه و همبستگی جهانی طبقه کارگر
برهان دیوارگر