در روز چهارشنبه 22/3/87 ساعت  چهار ونیم بعد از ظهر جمعی از زنان ومردان مریوان به مناسبت سالگرد  22خرداد سال  تجمع و راه پیمایی کردند. در 22 خرداد 84 تجمعی گسترده در مقابل دانشگاه تهران شکل گرفته بود، وگروهی از زنان جمع شده بودند تا اعتراض خود را نسبت به تبعیض در قوانین کشور اعلام  دارند.این تجمع با خشونت بسیار سرکوب شد وحدود 70نفر از عزیزان وفعالین شرکت کننده دستگیر شدند وپرونده های قضایی سنگینی برای آنها تشکیل دادند به این دلیل که مجوز اجرای حرکتی اعتراضی را مقابل دانشگاه نداشتند.
 فعالین جنبش زنان در شهر مریوان برای حمایت از این حرکت ویادبودی از آن در روز چهارشنبه در دریاچه زریبار جمع شدند که با استقبال مردم همراه بود ودر این حرکت بیانه ای هم توسط یکی از فعالان خوانده شد ودر مورد کمپین یک میلیون امضاء هم انتقاد وپیشنهادهای شد ودر مورد افزایش فشار بر فعالان جنبش زنان هم مطالبی را بیان کردند که  از 22خرداد 85تا کنون 130فعال جنبش زنان بازداشت وزندانی شدند،4 مورد هم ممنوع الخروج شدند وشاهد چند حکم حبس تعلیقی وشلاق برای فعالان جنبش زنان از جمله پروین اردلان ومینو مرتاضی ورضوان مقدم و..هستیم وهمچنین در مورد فیلتر کردن وب سایتهای زنان وسانسور کردن آنها که سایت تغییر برای برابری وسایت میدان وکانون زنان ایرانی برای چندمین بار فیلتر شدند .
در ادامه مراسم در مورد زنانی که به بهانه طرح ارتقاءامنیت اجتماعی مورد تعرض وخشونت قرار گرفتندوبنا به گزارشات رسیده در قزوین 2000مورد تذکر وارشاد به زنان ارائه شده ودر اذر بایجان شرقی هم 14560مورد تذکر به زنان گزاش شده است واینها تنها نمونه ای از دستگیری وخشونت علیه زنان  ایران است چون یکی از نتایج این طرح منجر به مرگ دکتر زهرا بنی یعقوب شده است .
یکی دیگر از بندهای بیانیه که ارائه شد در مورد هجوم به دختران دانشجو واحضار آنها به کمیته های انظباطی وحکم تعلیقی بخاطر بد حجابی وتفکیک جنسیتی فضای دانشگاه وکتب درسی به شدت پیگیری میشود ودر مورد زنان در گروههای مذهبی وقومی  با مشکلات بیشتری دست به گریبان هستند .
مورد دیگر درباره اعدام کودکان زیر 18 سال بود که متاسفانه آمار آن در کشور رو به گسترش است  واعدام کودکان با هیچ معیار حقوق بشری ومنطق انسانی سازگاری ندارد
در مورد اقتصاد زنان وتورمی که در جامعه است ومشخص کردن خط فقر در ایران که حقوقی در حدود 600هزار تومان  بود ه که در امد کمتر از ان زیر خط فقر بوده که متاسفانه اکثریت جامعه ایران را در بر میگیر د ومتاسفانه خانواده های زن سرپرست فقیر ترین فقیرهای ایران هستند .
اکنون در سالگرد 22 خرداد با توجه به گستردگی فشارهای اقتصادی واجتماعی بر زنان ایرانی همبستگی میان فعالان جنبش زنان به تنهایی قادر نیست که در برابر هجوم گسترده دولتی بر تحریم خصوصی وعمومی زندگی روز مره زنان  ایستادگی کند واین فشارها از طریق انواع واقسام قانون گذاری های جدیدمانند قانونی کردن ارتداد وقانونی کردن ضدیت با آزادی بیان اعمال میشود ودیگر زمانه ای نیست که نظاره گر خاموشی باشیم وگروه معدودی از زنان را به مبارزه تشویق کنیم امروز باید تک تک زنان که این ناعدالتی را میبینند برای پس زدن ان که هزینه گزافی رامیدهند واین هزینه ها فردی تا کنون موفق نشده قانونی یا تبصره ای  تغییر دهد چون اعتراضات فردی با اعتراضات جمعی پیوند نخورده است، اعتراضات  جمعی باعث ساز ورود لایحه ارث برابر زن وشوهر به مجلس شود وازبسیاری  اعدامهای کودکان زیر 18 سال جلوگیری کند ویا حکم سنگسار را متوقف کند  هرچند اینها دستاوردهای بزرگی نیست اما اگر ارتباط بین زنان گسترده تر شود میتواند به دستاورد بزرگی تبدیل شود
امروز از همه زنان وجوانانی که بخاطرتار مویی یا لباس وپارتی تحقیر میشوند وزنان مجبور به تحمل قانون چند همسری هستند  میخواهیم که اعتراضات خود را سازمان دهند وبه اعتراضی دسته جمعی برای تغییر قوانین ضد زن وضد انسانی  در جامعه ایران تبدیل کنیم
اینبار دیگر کمپین یک میلیون امضاء وتومار جوابگو نیست باید در مقابل جمهموری اسلامی با اقتدار ایستاد وحق خود را  بگیریم وقوانین تبعیض آمیز را تغییر دهیم وهمه از حقوقی انسانی وبرابر برخوردار شویم ودست کسانی را که پول وقدرت دارند ودرآمد نفت را فقط سر سفره خود خالی میکنند باید از زندگی ایرانیان کوتاه کنیم وکسی حق ندارد کسی را به بهانه مذهب , جنس,لباس ,قوم ,,رنگ,سن مورد تعرض وخشونت وتحقیر قرار بدهد امروز در سالگرد 22خرداد به زنان جامعه میگوییم زورگویی در پرتو داشتن قدرت وثروت نامشروع وغیر انسانی تر است وما نادیده گرفتن حقوق نیمی از ملت ایران را بر نمی تابیم حتی اگر هر روز حکمی را صادر کنند وما را به زندانهای که نمونه بارز خشونت قانونی وغیر قانونی است حبس کنند ودر این راه دشوار یا امید وآرزو دست یاری به سوی همه زنان کشور دراز میکنیم ومیگوییم همراه شو ای عزیز این درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمیشود
مراسم در ساعت 8 با پیاده روی به سوی شهر خاتمه یافت واین بیانه توسط یکی از فعالین جنبش زنان خوانده شد وشرکت کنندگان در مورد بیانیه ارایه شده بحث ومناظره کردند ودر پایان حاضرین بیانه را امضاء کردند .
اما به دلیل اینکه این مراسم مجوزی نداشته عکسهای که نمایان چهره های افراد شرکت کننده باشد گرفته نشده تا برای کسی مشکلی پیش نیاید.
به امید روزی که در دنیایی آزادو برابر وبدون هیچ تبعیض وبی عدالتی وخشونتی از زندگی انسانی بر خوردار باشیم.
23 خرداد 1387