اخیرا آقای علی طاهری از حزب اتحاد کمونیسم کارگری (حاکک) نوشته ای علیه کورش مدرسی، حزب حکمتیست و دانشجویان آزادی خواه و برابری طلب نوشته اند. ای کاش ایشان حداقل یک دهم تسطلی را که در فحاشی نشان خواننده دادند در املای واژه ها به خرج می دادند. لحن زشت و زننده ایشان و عدم پایبندی به واقعیات موجود راه هر گونه دیالوگ و گفتگویی را مسدود کرده است. که البته قصد من اینجا پاسخ دادن به این بحث ها نیست. بلکه تنها یادآوری موضع درست و تشخیص به جای حزب حکمتیست در بحث پیوستن احتمالی حاکک به حکمتیست ها برای خوانندگان است. تشخیص حزب در تشریح جنبشی حاکک و اینکه این حزب هنوز هیچ نقد سیاسی جدی به سنت اجتماعی جنس کمونیسم رهبری فعلی حزب کمونیست کارگری ندارد را امروز کادر های توانایی چون علی طاهری با نشان دادن شمه ای از نبوغ سیاسی و تئوریک به نمایش گذارده اند. کسانی که در اتاق انتظار اتحاد نشسته اند نباید اینچنین ناشیانه سنگ پرانی کنند. تنها درخواست من از خوانندگان گرامی خواندن دوباره مقاله مذکور است. تنها و تنها با این تفاوت که این بار با حذف نام نویسنده، نام کسانی چون مصطفی صابر یا محمد آسنگران را بگذارید. خود قضاوت کنید که چقدر متفاوتند و چقدر از لحاظ مواضع سیاسی و شیوه برخورد به هم شباهت دارند؟  و سوال دیگر اینکه آیا کسی از رهبری حاکک هست که در برابر چنین سطح از ادبیات کثیفی موضع بگیرد؟ و یا مهر تایید سکوت می زنند؟ و در پایان اینکه حاکک بر این نظر است که باید دلخوری های سیاسی را کنار گذاشت و با هم متحد شد. اگر این حزب واقعا به حرفی که می زند اعتقاد دارد. با این مواضع سیاسی، لطفا دلخوری های شخصی را کنار بگذارند و همین امروز به حزب کمونیست کارگری بپیوندند.

درپایان ،آن که در اتاق شیشه ای نشسته ،سنگ پراکنی نمی کند.

درضمن یک تذکربه این دوست وهمچنین رفقای نزدیک شان درسجک ،درواکنش به بسط بازی کامپیوتری- اینترنتی شان خطاب به دانشجویان آزادی خواه وبرابری طلب(داب) :

 آن چه پا بر روی آن گذاشته اید دم شیر است ؛به نفعتان است این اخطار را جدی بگیرید.

نیما برزگر