آماری در گوشه ای کوچک از رسانه ها و روزنامه ها از مرگ سالانه ۱ ونیم میلیون کودک  زیر ۳ سال در جهان خبر میدهد. این ۱ و نیم میلیون کودک نه در جنگ، نه از امراض و نه حتی از گرسنگی، که بخاطر آشامیدن آب آلوده چشم از جهان فرو می بندند. در ایران از صدها هزار کودک خیابانی و کودکان کار صحبت میشود. در کنار این اخباری که قلب هر انسانی میفشارد، جشنواره و مراسمهای باشکوه پارک لاله تهران و سنندج و کرج امید دیگری را برجسته میکند.  دست اندرکاران مراسم و جشنهای روز جهانی کودک، عینا آمدند خود را و بچه های خود را به جای همان کودکان تلف شده بخاطر آشامیدن آب آلوده گذاشتند، خود را به جای کودکان خیابانی گذاشتند و خود را در شرایط زندگی کودکان کار گذاشتند و به جای آنها سخن گفتند.
در مراسم و جشنهای باشکوه روز جهانی کودک در تهران و کرج و سنندج، کودکان را به لباسهای شاد آراستند و موسیقی و گیتار نواختند و خنده شادی سر دادند تا اعلام کنند که کودک نباید کار کند، که شادی و رفاه  و امنیت کودک مهمترین ملاک  انسانی بودن هر جامعه است. رقصیدند تا به جهانیان اعلام کنند سهم کودک کار و آدامس فروشی و گرفتار شدن در دام باندهای کانگستر پخش و توزیع مواد مخدر نیست، گفتند کودک به جای مرگ میتواند به مهد کودک و دبستان برود، گفتند در حالی که انبارها و فروشگاهها و فرودگاهها و بنادر انباشته از غذا و لباس و اسباب بازی و کتاب و داستان و فیلم و موزیک است، در حالی که قدرت بشر و امکانات تکنیکی و فنی جامعه انسانی پیشرفتهای عظیمی کرده است، در حالی که هزاران هزار تحصیل کرده و درس خوانده و انسان توانا و معلم و استاد و دبیر و دکتر و پزشک وجود دارد و صنعت داروسازی وارد ساختن وسائل علاج امراض لاعلاج میشود، در حالی که شرکتهای تولید کننده نوشابه میلیارد میلیارد متر مکعب آب پاستوریزه و آب میوه و نوشیدنی تولید میکنند، جنایت است که فقط بخاطر کسب سود و "به صرفه نبودن" حفظ حیات میلیونها انسان زنده، کودک از تشنگی میلیون میلیون بمیرد. گفتند وقتی تاراج ثروت و اموال جامعه توسط مشتی مفت خور که یک روز را در عمرشان کار نکرده اند، آنهم در اراقام نجومی، از لابلای خبرها درز میکند و در همان حال معلم باید به خیابان بیاید و اعتصاب کند و بنویسد و فریاد بزند که "معلم نان ندارد"، ومعلوم است که ثروت، امکانات، پول و وسایل تحصیل و آموزش و تفریح کودک در این جهان بیش از حد کافی وجود دارد، کار کودک و محرومیت اش از یک زندگی شاد و تفریح و  رفاه و درس و آموزش و هتک حرمت انسانی اش، جنایت بسیار بزرگی است. در جائی که  شرکت کنندگن و بر پاکنندگان مراسم با شکوه جشنهای روز جهانی کودک در سنندج و تهران و کرج و...  خود را به جای میلیونها کودک محروم میگذارند، و سرها را به سویی می چرخانند که شرایط زندگی کودکان کار و کودکان خیابانی غیر قابل تصور است، سرها را بسوی میچرخانند  که در جهان سرمایه دای و جنگ و کشتارها و لشکرکشیهای اش، انسانها روزانه هزار هزار تلف میشوند و جان میدهند و به دنیا نیامده از جهان میروند، این سوسیالیسم است. و همین قدرت و ظرفیت عظیم در میلیاردها انسان است که اگر به تحرک در آید، اگر بخروشد و متشکل و سازمانیافته شود، بنیاد این همه جنیات فجیع علیه نفس حیات بشر و کودک را در هم میکوبد. اگر در دل اختناق اسلامی و زیر تهدید قمه و چاقو و تهدید شلاق و زندان و شکنجه اسلامی، قدرت و ظرفیت بشریت سوسیالسیت این اندازه است که چشم در چشم حکومت چاقو کشان اسلامی مراسم با شکوه و شاد برگزار میکند، مطمئنا انباشته شدن نیروی میلیاردی جامعه بشری قدرت و توان این را دارد که در برابر سرنوشت نکبت باری که حاکمیت سرمایه و کسب سود  حافظان "دمکرات" و مذهبی و اسلامی آن بر او تحمیل کرده است، قاطعانه بایستد و بر ویرانه جهانی که نظم حفظ سود آوری اقلیتی ناچیز از سرمایه داران را به قانون و مقدسات خود تبدیل کرده است، جهانی شایسته آنسان آزاد و خوشبخت و برابر و متکی به حرمت انسان بنا کند.
 جشنواره و مراسمهای گرامیداشت روز کودک تهران و سنندج و کرج  همین پیام عمیقا انسانی و ارزشگذاری انسان را تحت حاکمیت ضد انسانی ترین قوانین و رژیم  سیاه به جامعه نوید میدهد. این پیام را باید ارج گذاشت و دامنه آن را باید گسترش داد.     
درود بر برگزار کنندگان و مبتکران برپائی جشنها و مراسم روز جهانی کودک
مرگ بر حکومت ضد کودک و ضدانسانی جمهوری اسلامی
زنده باد بشریت سوسیالیست و انسان دوستی سوسیالیستی

حزب کمونیست کارگری ایران -   حکمتیست
19 مهر85 – ( 11 اکتبر 2006)