مسببين جنايات عليه بشريت بايدهم اکنون مجازات شوند!

اکبر محمدی در اعتراض به بازداشت بدون دليل خود دست به اعتصاب غذا ميزند اما مسؤلين زندان عليرغم اعتصاب غذا و وضعيت جسمی او دست از شکنجه او بر نميدارند. او را غل و زنجير کرده و بر دهانش چسب زدند تا مانع رسيدن صدای اعتراض او حتی به نمايندگان مجلس اسلامی شان شوند!

دادخواست پدر و مادر اکبر محمدی از کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد پيگيری فاجعه قتل اکبر محمدی در زندان اوين است
بايد از اين کميسيون پرسيد تا کی در مقابل پايمالی و تجاوز به حقوق جهانشمول بشر توسط جمهوری اسلامی که يکی از هارترين رژيمهای تاريخ معاصر است سکوت ميکند؟
کميسيون بين المللی برای رسيدگی به کليه جنايات رژيم اسلامی را تشکيل دهيد ودادخواهی پرونده شکنجه و قتل اکبر محمدی اين پرونده جنايی – سياسی را هم به آن بسپاريد .
دهها هزار اکبر محمدی در زندانها  خيابانها و در ملأ عام روزانه کشته ميشوند! من خود از بازماندگان  زندان و شکنجه و از شاکيان نظام جمهوری اسلامی هستم 
با راه انداختن کمپينی سراسری  ميخواهم فرياد دادخواهی پدر و مادر اکبر محمدی را به گوش جهانيان برسانم
نهادهای مدافع حقوق بشر و آزاديخواهان جهان به اين کمپين بپيونديد
۱۸ اوت ۲۰۰۶
مينو هميلی mhomaily@yahoo.com
۰۰۱ ۴۱۶ ۲۰۱ ۴۳۱۶

نامه پدر و مادر اکبر محمدی به آزاديخواهان جهان
خطاب به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد و نهادهای مدافع حقوق بشر و آزاديخواهان جهان
فرزندمان اکبر محمدی از صبح روز يکشنبه اول مرداد ماه در اعتراض به وضعيت خود و ديگر زندانيان سياسی دست به اعتصاب غذای نامحدود زد و در روزهای پايانی در اعتراض به توهين ها، بی توجهی و شکنجه، اعتصاب غذای خود را بصورت خشک يعنی بدون نوشيدن آب ادامه داد. او در نهايت پس از ۷ سال مقاومت در زندان در برابر ظلم و جور و بی عدالتی، شامگاه يکشنبه ۸ مرداد ماه از اسارت استبدادگرايان رها شد.
شقاوت و بی رحمی تا حدی بوده که در پی به وخامت کشيده شدن وضع جسمی اکبر در پنجمين روز اعتصاب غذا، او به بهداری زندان منتقل شد اما مسئولان بی کفايت بهداری و زندان به جای رسيدگی و درمان فرزندمان، دهان او را با باند و چسب بستند و دست و پايش را به تخت زنجير کردند تا صدای او به گوش نمايندگان مجلس که برای بازديد به زندان آمده بودند نرسد. در واقع در بهداری زندان به فرزندمان به جای رساندن دارو و سرم، سيلی و زنجير هديه کردند.
پس از انتقال اکبر به بند عمومی، او به هم بندی هايش گفته بود موحدی رييس بهداری زندان، مسئولان زندان از جمله عباسی رييس حفاظت اطلاعات و پاسدار حاج ناصر افسر جانشين شيفت شب را در جريان وضعيت وخيم جسمی اش قرار داده بود و از آنها خواسته بود به درخواست های اکبر پاسخ مثبت دهند در غير اين صورت او با اصرار ورزيدن در اعتصاب غذای خشک خود، از بين خواهد رفت، اما مقامات بی کفايت و نالايق زندان هشدار پزشک بهداری را ناديده گرفتند.
اکبر همچنين به هم بندی های خود گفته بود فردی به نام مومنی معاون اجرايی زندان و حاج ناصر افسر جانشين شيفت شب، در بهداری زندان به او گفته بودند که اگر اينجا مثل سگ جان بدهی توجهی به تو نخواهد شد!
همچنين پزشک زندان مدعی شده که اکبر شب پيش از مرگ، سکتهء خفيفی را از سر گذرانده بود. حال اين سوال مطرح می شود که فردی که در چنين وضع وخيم جسمی بسر می برده چرا به جای بستری در بخش مراقبت های ويژه (ccu) در بيمارستان، به بند عمومی منتقل می شود؟!
و نيز ما می خواهيم بدانيم که اگر موارد مشکوکی در مرگ فرزندمان دخيل نبوده است چه دليل داشت که جسد پاره پاره شدهء او بدون وقفه به خاک سپرده شود، آنهم در محلی که مورد توافق خانواده اش نبوده است؟
ما شکايت داريم، از بی توجهی مسئولان نالايق زندان، از عباسی مسئول حفاظت اطلاعات زندان اوين، از مومنی معاون اجرايی زندان اوين و از حاج ناصر افسر جانشين شيفت شب آن زندان که به فرزندمان گفته بودند برو مثل سگ بمير!
ما شکايت داريم از نمايندگان مجلسی که برای بازديد به زندان اوين آمده بودند، اما با وجود با خبر شدن از وضعيت جسمی وخيم فرزندمان از سوی هم بندی هايش، پيگير ماجرا نشدند. اگر آنها مدعی هستند مسئولان زندان مانع ديدارشان با اکبر شده اند پس چرا وضعيت وخيم اکبر را در مجلس مطرح نکردند. آيا جز آن است که آنها نماينده واقعی مردم نيستند؟
ما شکايت داريم، از فردی به نام شيرنگی پزشک شيفت بهداری زندان اوين که اکبر را در حالت اغماء به تمسخر گرفت و او را با مشت مضروب کرد.
ما شکايت داريم از بزرگ نيا مسئول بند ۳۵۰ اوين، چرا که پذيرفت اکبر با وجود وضع وخيم جسمی اش به بند منتقل شود.
و فراتر از همهء اين ها، ما می خواهيم بدانيم به چه دليل اکبر که با تاييد سازمان پزشکی قانون کشور در مرخصی استعلاجی نامحدود بسر می برد، بيکباره بازداشت و دوباره به زندان بازگردانده شد؟ اين سوال را بايد از دادستان تهران آقای مرتضوی و معاون او سالارکيا پرسيد! شکايت از اين دو مقام قضايی حق مسلم ماست.
و حال پس از هفت سال رفت و آمد در مسير آمل به تهران برای پيگيری پرونده فرزندانم منوچهر و اکبر - که متهمان رديف اول و دوم پرونده جنبش دانشجويی کوی دانشگاه تهران در ۱۸ تيرماه ۱۳۷۸ هستند – و پس از ارسال صد ها نامه به مسئولان سياسی و قضايی کشور، در نهايت پاسخ آنها (هديه شان) کشتن فرزند آزادبخواه مان اکبر در زندان اوين بوده است. و نيز ديگر فرزندم منوچهر که برای شرکت در مراسم برادرش اکبر موقتا از زندان خارج شده، از سوی ماموران نظام مورد تهديد قرار گرفته، که اين مسئله نگرانی ما را افزون کرده است.
لذا ما خانواده داغدار اين دانشجوی مبارز از کميسيون حقوق بشر سازمان ملل متحد و نهادهای مدافع حقوق بشر و تمامی آزاديخواهان جهان خواستار پيگيری فاجعهء قتل اکبر محمدی در زندان اوين هستيم.
پدر و مادر اکبر محمدی